عاشقانه‌ای کوتاه در روزگار جنگ

به گفته مالمیر، محمدرضا از همان دیدار نخست به این مکان علاقه داشت. او بعد‌ها به همسرش گفته بود، چون نخستین بار او را در فضای معنوی امامزاده دیده، دوست دارد پس از مرگ نیز در همان مکان دفن شود. پس از شهادتش، این خواسته تحقق یافت و امامزاده طاهر (ع) به نقطه پیوند خاطرات آن دو تبدیل شد؛ جایی که برای ستایش نخستین ملاقات و پایان زودهنگام زندگی مشترک‌شان را تداعی می‌کند. نخستین گفت‌وگوی رسمی آنها بیست‌وششم اردیبهشت‌ماه سال گذشته انجام شد. پس از آن‌که برای ازدواج به تفاهم رسیدند، قرار شد مراسم بله‌برون در بیست‌وهفتم خرداد برگزار شود، اما آغاز جنگ ۱۲روزه برنامه‌های‌شان را به تعویق انداخت. محمدرضا که از نیرو‌های هوافضای سپاه بود، به محل خدمتش بازگشت و در جریان جنگ مجروح شد. او پیش از رفتن مشکل خاصی نداشت، اما هنگام بازگشت، دست‌ها، پا‌ها و بخش‌هایی از کمرش سوخته بود. با وجود جراحت و خطر‌هایی که همچنان تهدیدش می‌کرد، تصمیم آن دو برای ازدواج تغییر نکرد. محمدرضا با همان روحیه شوخ‌طبعش می‌گفت دشمن باید بداند که آنها از انتخاب‌شان عقب‌نشینی نمی‌کنند. سرانجام، حدود شهریورماه، مراسم عقدشان برگزار شد. دو ماه پیش از آن نیز صیغه محرمیت خوانده بودند. از آن زمان تا شهادت محمدرضا، تنها شش ماه از عقدشان گذشت؛ به این ترتیب، مجموع همراهی‌شان هشت ماه بیشتر طول نکشید.

از همان خواستگاری درباره شهادت حرف زد

محمدرضا از همان جلسه نخست خواستگاری، درباره مسیری که برای زندگی خود تصور می‌کرد، بی‌پرده حرف زد. ستایش به یاد می‌آورد که او بدون مقدمه‌چینی به موضوع شهادت پرداخت و از همسر آینده‌اش خواست با این احتمال کنار بیاید که روزی همسر یک شهید شود. …