بت تاجیک من و خاکستری که شعر شد...

به گزارش تابناک؛ پیش از سفر به دوشنبه و شنیدن نوای پارسی‌گویانی که به افسانه می‌مانند و انگار آن روح گمگشته و بی‌تاب انسان ایرانی‌اند که زر ناب می‌جوید و اصالت را در جایی دور و نایاب و دست‌نخورده زیارت می‌کند، لاهوتی برایم زائری عاشق و رسیده به بر محبوب بود که کلمه را بر پشت نهاد و تاخت؛ تا در روزگاری که دهان را می‌بوییدند مبادا گفته باشی: «من از بینوایی نِیم روی‌زرد / غم بینوایان رخم زرد کرد»، برسد و بلمد و بسراید و از حکمت و نیز عدالت موزون و به‌سان کرشمهٔ ترکان پارسی‌گو بر کاغذ نقش اسلیمی بزند؛ که جویندهٔ عدالت و شاعرانگی، خود عاشق امیر کوفه است و کوفی‌صفت نه...

خیابان تهران را از میدان سامانی گز می‌کنم و در هوایی سودایی که سکون و خلوت و نیز ابهت برآمده از قامت بنا‌ها دارد، راه تئاتر لاهوتی را در پیش می‌گیرم... فکر می‌کنم به لاهوتی و روزگار رفته و در گوشم احمد ظاهر، همان الویس ناکام افغانستان، مدام می‌خواند: «کمر باریک من، بت تاجیک من / بیا به نزدیک من، صلح و صفا کن...»

دانسته بودم که خالق این کلمات لاهوتی است و می‌پنداشتم چگونه کسی با آن قامت سترگ و پیشوند ماژور که حکایت از صاحب‌منصبی‌اش در ژاندارمری نوین ایران دارد، می‌تواند چنین کلمات مطهر و لطیفی را در وصف تجسم تنی که ترجمان هنرمندی الهی است بر زبان بیاورد؛ و چه ظرفیت عمیقی دارد انسان... می‌گویند سرپاس مختاری معروف که نامش هم ایجاد اخافه می‌کرد، از چیره‌دست‌ترین نوازندگان ویولن بود و هنوز کتاب نت‌نویسی‌اش یگانه است و آرشه را عاشقانه بر تن ویولن می‌زد و صابون هم بر تن اهل سیاست و افتادگان از چشم و تخت هم... بگذریم.

لاهوتی از نسل نظامیان مدرن و صاحب‌فکر ایرانی بود که کلمه می‌دانستند و جهان جدید را می‌شناختند و در نظر خلق، دیگر آن گزمه و عسس و قزاق دزد و برهنه و نیز زورگیر سفیه نبودند و برای خود میان مردم اعتباری و نیز آتیه‌ای داشتند... یکی‌شان کلنل پسیان خلبان، که پیانو را هم عالی می‌نواخت و سرِ بریده‌اش در طبق، اشک عارف قزوینی را هم درآورد تا برایش بنالد: «این سر که نشان سرپرستی‌ست / امروز رها ز رنج هستی‌ست / با دیدهٔ عبرتش ببینید / این عاقبت وطن‌پرستی‌ست». لاهوتی هم‌زمان با ورود به ژاندارمری مدرن ایران، قلم را هم برداشت و به رسم قانون و حبل‌المتین و ثریا، در نشریهٔ بیستون سرود … …