دومینوی تکراری لغو کنسرت‌ها؛ چرا کلاه سند ملی موسیقی پشم ندارد؟

به گزارش اطلاعات آنلاین، در بیانیه گروه پالت آمده است: «تصمیم داشتیم بعد از سال‌ها اجراهایی را در سراسر ایران، شهر به شهر برگزار کنیم، اما از آنجا که در بعضی شهرها به ما گفته شد نوازنده زن اجازه رفتن روی صحنه را ندارد، کل تور پالت را کنسل اعلام می‌کنیم تا شاید وقتی دیگر... ما، گروه پالت، هفت نفر هستیم و زمانی روی صحنه حاضر می‌شویم که هر هفت نفر مثل هم امکان اجرا داشته باشند.»

لغو تور پالت تنها نوک کوه یخ بحرانی است که این روزها فضای فرهنگ و هنر کشور را درگیر کرده است. در ماه‌های اخیر، زنجیره‌ای از مداخلات غیرقانونی و اعمال سلیقه‌های شخصی، برگزاری رویدادهای موسیقایی را در استان‌های مختلف با بن‌بست مواجه کرده است که از جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

گروه لیان در اهواز: کنسرت این گروه به سرپرستی محسن شریفیان پس از آن لغو شد که نهادهای محلی از تهیه‌کننده خواستند تعهد دهد «نوازندگان زن روی صحنه حضور نداشته باشند»؛ شرطی توهین‌آمیز که با مقاومت و رد از سوی سرپرست گروه مواجه شد.

علیرضا قربانی در خراسان رضوی: کنسرت این خواننده پرآوازه در شاندیز – که مجوزهای رسمی وزارت ارشاد را در جیب داشت – به بهانه‌های واهی و موسوم به «ملاحظات زمانی» در آخرین لحظات لغو شد.

این رفتارها مصداق بارز حکمرانی ملوک‌الطوایفی و اعمال قدرت  توسط نهادها یا افراد خارج از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است؛ جایی که هر شهر و استان گویی قوانین خود را دارد و به هیچ مجمع قانونی پاسخگو نیست.

سرگردانی هنرمندان

تناقض بزرگ و دردناک این ماجرا در اینجاست که کشور ما دارای سند رسمی و بالادستی به نام «سند ملی موسیقی جمهوری اسلامی ایران» است؛ سندی که در بهمن ۱۴۰۲ به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید و در اسفند همان سال توسط رئیس‌جمهور وقت ابلاغ شد.

این سند که قرار بود نقطه‌عطفی در ساماندهی اقتصاد موسیقی، یکپارچه‌سازی نظام مجوزدهی و رفع تداخلات نظارتی باشد، در بخش‌های مختلف خود صراحتاً بر انحصار وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در صدور مجوز و صیانت از حقوق هنرمندان تأکید دارد. ماده‌ها و سیاست‌های کلان این سند تأکید می‌کنند که هیچ شخص حقیقی و حقوقی نباید در روند صدور و اجرای مجوزهای قانونی دخالت کند. …