ردپای مرال‌ها در شب‌های جنگل‌های هیرکانی

یه گزارش ایسنا، مرال یا گوزن قرمز، یکی از شاخص‌ترین پستانداران جنگل‌های هیرکانی و بزرگ‌ترین گوزن ایران است؛ گونه‌ای که حضورش بخشی از هویت طبیعی این جنگل‌ها را شکل می‌دهد. مرال ممکن است در تاریکی دیده نشود، میان درختان پنهان بماند یا از فاصله‌ای دور حرکت کند اما بانگش می‌تواند حضورش را آشکار کند. برای همین، کارشناسان حیات وحش در دوره گاوبانگی راهی زیستگاه‌های مرال می‌شوند؛ ایستگاه می‌زنند، ساعت‌ها منتظر می‌مانند، گوش می‌دهند، مشاهده می‌کنند و هر نشانه را ثبت می‌کنند چراکه اینجا هر بانگ فقط یک صدا نیست؛ یک داده است. ۱۰ ایستگاه در دل جنگل‌های هیرکانی

عملیات سرشماری مرال در بخش‌هایی از زیستگاه‌های گیلان از جمله مناطق واقع در شهرستان‌های سیاهکل و رودبار، امسال نیز با حضور نیروهای تخصصی انجام شد. ۳۰ نفر از کارشناسان، متخصصان، محیط‌بانان و فعالان محیط زیست با همراهی جوامع محلی در ۱۰ ایستگاه مستقر شدند و عملیات پایش را به صورت شبانه‌روزی پیش بردند.

شب‌های طولانی در جنگل، انتظار برای شنیدن بانگ مرال‌ها و ثبت مشاهدات، بخشی از این عملیات بود؛ کاری که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد اما برای رسیدن به یک تصویر قابل اتکا از وضعیت یک گونه، نیازمند تجربه، صبر و تداوم است. در کنار شمارش بانگ مرال‌های نر، اطلاعات مربوط به محل مشاهده، پراکنش و شرایط زیستگاه نیز ثبت شد؛ مجموعه‌ای از داده‌ها که قرار است در نهایت تصویری دقیق‌تر از وضعیت مرال در گیلان ارائه کند. جنگل، خودش سرشماری می‌کند

دوره گاوبانگی معمولاً از اواسط شهریور تا اواسط مهرماه است؛ فصل تولیدمثل مرال‌ها و زمانی که نرها بیش از همیشه خود را نشان می‌دهند. مرال‌های نر با بانگ‌های ویژه و رفتارهای قلمروطلبانه، برای جلب ماده‌ها و رقابت با رقبای خود فعالیت بیشتری دارند. همین ویژگی رفتاری، فرصتی کم‌نظیر برای کارشناسان ایجاد می‌کند.

در حقیقت، طبیعت در این فصل یک «سیگنال» در اختیار کارشناسان می‌گذارد و آن‌ها تلاش می‌کنند این سیگنال را به داده تبدیل کنند. صدایی از یک محدوده، مشاهده‌ای در محدوده‌ای دیگر و تصویری که دوربین ثبت کرده است؛ کنار هم قرار گرفتن این قطعات است که می‌تواند به شناخت بهتر جمعیت و پراکنش مرال‌ها کمک کند. از یک «سیخو» تا مرال ۹ ساله …