بازار
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش خبرگزاری مهر، ایرنا نوشت: نوجوانی که در روزهای جنگ از سرنوشت کشورش حرف می‌زند، در یک پویش ملی شرکت می‌کند یا برای دفاع از سرزمینش اعلام آمادگی می‌کند، فقط واکنشی هیجانی به اتفاقات پیرامونش نشان نمی‌دهد؛ این رفتارها می‌توانند نشانه‌هایی از شکل‌گیری احساس تعلق و میل به اثرگذاری در او باشند. چند روز پیش نیز سردار سیدمجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، خطاب به جوانان و نوجوانان جان‌فدای ایران پیامی صادر کرد و در بخشی از آن نوشت: «جوانان و نوجوانان کشور عزیزمان ایران طی حدود ۵ دهه ثابت کرده‌اند که جز به استقلال، پیشرفت و حفظ و حراست از میهن اسلامی نمی‌اندیشند و برای اعتلای این زمین متمدن و مقدس وجود خود را سپر بلا نموده و با نثار جان از تمامیت کشور و حفظ نظام ولایی آن در برابر کینه‌توزی دشمنان دفاع می‌نمایند.»اما این احساس تعلق چگونه در نوجوان شکل می‌گیرد؟ چه عواملی باعث می‌شود او سرنوشت کشورش را بخشی از دغدغه‌های خود بداند و در برابر تهدیدهای آن احساس مسئولیت کند؟ آیا شور و هیجان روزهای جنگ برای شکل‌گیری وطن‌دوستی پایدار کافی است یا باید ریشه‌های این احساس را در خانواده، مدرسه، شناخت تاریخ و فرصت نقش‌آفرینی نوجوانان جست‌وجو کرد؟ دکتر سیدمجتبی حورایی، روانشناس تربیتی و استاد دانشگاه، معتقد است وطن‌دوستی در نوجوانان از مجموعه‌ای از عوامل تأثیر می‌پذیرد.
شناخت مفاخر؛ نخستین ریشه‌های افتخار به وطن …
