دکترین دفاعی جدید ایران و آشفتگی واشنگتن/ چرا جنگ آینده فرامنطقه‌ای خواهد بود؟

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ هشدار قاطع اخیر رئیس ستاد کل نیرو‌های مسلح، تنها یک موضع‌گیری سیاسی یا رجزخوانی معمول نظامی نبود؛ این بیانیه، صورتبندی رسمی دکترین تازه‌ای از بازدارندگی فعال است که خط بطلانی بر تمام فرضیات محاسباتی واشنگتن و تل‌آویو می‌کشد. تأکید سرلشکر عبداللهی بر اینکه «دست‌یازیدن به بهانه‌های واهی نظیر برنامه هسته‌ای یا توهم قرار داشتن ایران در موضع ضعف، آغازی بر یک جنگ فراگیر خواهد بود»، محور پیامی است که موازنه میدان را بازتعریف می‌کند: دوران حملات محدود، موضعی و بی‌هزینه سپری شده و هرگونه اقدام ماجراجویانه، با پاسخی پاسخ داده خواهد شد که دامنه آن نه‌تنها متجاوزان، بلکه تمام عقبه‌های لجستیکی و جغرافیای میزبان را در بر می‌گیرد. این خط‌ونشان بازدارنده، دقیقاً نقطه ثقل رویداد‌هایی است که این روز‌ها در ترازوی تحرکات نامتعارف پنتاگون نمایان شده است. تضاد در رفتار پنتاگون؛ گریز از آسمان و تراکم در دریا

هم‌زمانی این اولتیماتوم با دو رفتار کاملاً متناقض از سوی ارتش ایالات متحده، درستی ارزیابی تهران از سردرگمی استراتژیک غرب را آشکار می‌سازد: از یک‌سو، خروج شتاب‌زده و ناگهانی کل ناوگان ۱۲ فروندی بمب‌افکن‌های استراتژیک «بی-۱ لنسر» از پایگاه فیرفورد بریتانیا و انتقال آنها به خاک اصلی آمریکا؛ و از سوی دیگر، گسیل ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» به آب‌های منطقه برای تشکیل آرایشی متراکم در کنار دو ناو «بوش» و «واشنگتن». تخلیه فیرفورد؛ فروپاشی توهم «عملیات ایمن» از عمق اروپا

در عرصه هوایی، تخلیه ضربتی فیرفورد پرده از یک واقعیت بنیادین برداشت. توجیه مضحک واشنگتن مبنی بر حضور چند فرد مشکوک پشت حصار‌های پایگاه—که بلافاصله با آزادی آنان توسط دستگاه قضایی بریتانیا بیش از پیش بی‌اعتبار شد—پوششی ناشیانه برای پنهان کردن فروپاشی دکترین «حمله ایمن از عمق اروپا» بود. هشدار‌های صریح تهران مبنی بر اینکه هر پایگاهی در جهان مبدأ تعرض باشد، هدفی مشروع محسوب می‌شود، لندن را به شدت نگران ساخت. بریتانیا در میانه بحران‌های فرساینده داخلی و آسیب‌پذیری شدید … …