آقای زنوزی، به آینه نگاه کنید!

انزلی، شهر باران و قوهای سپید، همواره یکی از نمادین‌ترین و عاشقانه‌ترین آوردگاه‌های فوتبال ایران بوده است. ورزشگاه سیروس قایقران، یا همان سن‌سیروسِ اساطیری، با آن سکوهای نزدیک به چمن و نفس‌های گرم تماشاگرانی که فوتبال با تار و پود زندگی‌شان گره خورده، همیشه بوی تعصب و هیجان می‌داده است. اما عصر یک روز پاییزی در هفته نهم لیگ برتر، این ورزشگاه پیر و خاطره‌انگیز، صحنه نمایشی شد که هیچ ارتباطی به زیبایی‌های مستطیل سبز نداشت. سوت آغاز دیداری که می‌توانست یکی از زیباترین مسابقات فصل باشد، هرگز دمیده نشد؛ مسابقه‌ای که پیش از شروع، در باتلاق حواشی، شعارها و تصمیمات چکشی غرق شد. 

عصر روز یکشنبه، سکوهای ورزشگاه انزلی ملتهب‌تر از همیشه بود. پیش از آنکه سوت داور به صدا دربیاید، جنگ روی سکوها آغاز شده بود. شعارها و فحاشی‌های تند، فضای ورزشگاه را تسخیر کرده و نوک این پیکان زهرآگین، شجاع خلیل‌زاده، کاپیتان تراکتور را نشانه رفته بود. روایت‌ها متفاوت است؛ ملوانی‌ها و حتی گزارشگر بومی صداوسیما مدعی‌اند که جرقه این آتش را هواداران مهمان با شعارهای تحریک‌آمیزشان زدند، اما در سوی مقابل، کاروان تراکتور حجم توهین‌های یکپارچه و خانوادگی به کاپیتان و دروازه‌بان خود را سازمان‌یافته، نژادپرستانه و غیرقابل تحمل خواند. 

در میان این هیاهوی کرکننده، اتفاقی بی‌سابقه رخ داد. در حالی که انتظار می‌رفت در صورت وخامت اوضاع، ناظر مسابقه و تیم داوری تصمیم به تعویق یا لغو بازی بگیرند، کاروان تراکتور با دستوری از بالا، سناریوی عجیبی را پیاده کرد. بازیکنان دو تیم وارد زمین شدند، مراسم ابتدایی را برگزار کردند و درست در لحظه‌ای که همه منتظر چرخش توپ بودند، به رهبری شجاع خلیل‌زاده و با دستور مستقیم محمدرضا زنوزی، زمین مسابقه را ترک کردند.  …