ردِّ یک آرزو بر تن لباس پاسداری، شبی که صبح نشد

به گزارش خبرگزاری ایمنا، چند مزار کنار هم در گلستان شهدای اصفهان که نام خودسیانی بر آنها خودنمایی می‌کند؛ از پدری شصت‌وچند ساله تا محمدطاهای پنج‌ساله که در حمله موشکی آمریکا و رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند. سنگ‌هایی که کنار یکدیگر آرام گرفته‌اند، اما هر کدام روایت یک زندگی‌ هستند؛ روایت پدر و مادری که ۴۲ سال پیش زندگی مشترکشان را آغاز کردند، فرزندانی که در آغوش خانواده بزرگ شدند، نوه‌ای که قرار بود شادی روزهای پیری پدربزرگ و مادربزرگ باشند و خانه‌ای که روزگاری با حضور همه آنها گرم و روشن بود.

برای رسیدن به قصه این مزارها باید به بامداد ششم فروردین بازگشت به محله هفتون اصفهان به ساعتی که شهر در خواب بود و خانواده‌ها در خانه‌هایشان شب را به صبح می‌رساندند.

ساعت هنوز به سه بامداد نزدیک  نشده بود که صدای انفجار، سکوت شب اصفهان را شکست. حمله موشکی به محدوده مسکونی هفتون، چند خانه را در هم کوبید. دیوارها فرو ریختند، سقف‌ها بر سر ساکنان آوار شدند و در میان گردوغبار و صدای انفجار، جست‌وجوی امدادگران و مردم برای پیدا کردن گرفتارشدگان زیر آوار آغاز شد.

آن شب، دیگر شبیه هیچ‌یک از شب‌های پیش از خود نبود. خانه‌هایی که تا ساعاتی پیش چراغ زندگی در آنها روشن بود، به تلی از آوار تبدیل شدند و خانواده‌هایی که برای فردا برنامه داشتند، ناگهان با فقدان عزیزانشان روبه‌رو شدند.

در میان خانه‌های آسیب‌دیده، نام خانواده خودسیانی نیز به فهرست داغ‌دیدگان هفتون پیوند خورد؛ خانواده‌ای که بخش بزرگی از اعضایش را در یک حمله از دست داد. نام حاج‌محمد خودسیانی، حاجیه‌خانم فاطمه ترابی، حسن خودسیانی، مریم مسائلی، ریحانه خودسیانی و محمدطاها خودسیانی در میان شهدای این حادثه ثبت شد، اما برای فهمیدن عمق این داغ، باید از آوار خانه عبور کرد و به سال‌هایی برگشت که این خانواده در کنار یکدیگر زندگی می‌کردند؛ به روزهایی که هنوز صدای خنده بچه‌ها در خانه می‌پیچید و مادر با مهربانی و مهمان‌نوازی، پذیرای اعضای خانواده بود.

خانه‌ای که همیشه برای مهمان جا داشت

زهرا خودسیانی، دختر بزرگ خانواده، زمانی از مادرش حرف می‌زند، پیش از هر چیز از زحمتکشی و مهمان‌نوازی او یاد می‌کند؛ زنی که به گفته دخترش، یکی از ماندگارترین ویژگی‌هایش، رفتار خوب و محبت‌آمیز با اطرافیان بود. …