خبرگزاری تسنیم، گروه فرهنگی _ زهرا بختیاری: وقتی پای صحبت یوسف زرین نشستم و او از فرزندش آقا صادق گفت این جمله از سید مرتضی آوینی به ذهنم متبادر شد که «مگر عشق را جز در هجران و فرقت و غربت می توان آموخت؟» و این سه دلیلی بود که شهید صادق را به آنچه میخواست رساند. سالها در غربت و گمنامی تمام توانش را گذاشته بود تا به آنچه اعتقاد دارد، عمل هم بکند. و اگر نبود پیام آیتالله سید مجتبی خامنهای رهبر انقلاب اسلامی، که نام او را در پیامشان آوردند، هنوز هم کسی او را نمیشناخت.
اصلا برای مردان خدا این دو دو تا چارتاهای دنیایی مگر معنا دارد که نامی از خود ببرند؟ کار برایشان آنجا ارزش دارد که فقط برای خدا باشد. اما شناختن این اولیای خاص خدا که بیادعا در کنار ما زندگی میکنند، میتواند چراغ راهی باشد که این روزها در تلاطم عصر جدید کمی طی کردنش دشوار شده است. آقا یوسف اینطور پسرش را روایت میکند:
* وقتی صادق متولد شد
ما اصالتا اهل استان گیلان و شهر رشت هستیم. در همین شهر سر سبز هم زندگی کردم. حدودا 19 ساله بودم که سال 61 عازم جبهه شدم. من هم مانند بسیاری از جوانان رزمنده برای حفظ کشورم از شمال به جنوب ایران رفتم چون نمیتوانستم بنشینم و ببینم دشمن به ذرهای از خاک کشورم تجاوز کند.
در همان رفت و آمد جبهه، 20 سالگی هم با مادر آقا صادق که از اقواممان بود ازدواج کردم. حاصل این ازدواج 4 فرزند بود که اکنون بعد از شهادت صادق، 3 فرزند دارم. موقعی که میخواستیم نامی برای فرزندانمان انتخاب کنیم، با همسرم تصمیم گرفتیم،از اسامی ائمه روی بچهها بگذاریم. چون اهتقاد داریم اسم در شخصیت انسان موثر است و دوست داشتیم انشاالله علاوه بر اسم راهشان هم، راه ائمه طاهرین باشد. این شد که نام صادق را برای پسرم که سال 63، یعنی یکسال بعد از زادواج ما به دنیا آمد، انتخاب کردم. با اینکه زندگی در جریان بود و من حالا مسئولیت یک زندگی را بر عهده داشتم اما مانعی نشد که به جبهه نروم. رزمندگی را تکلیفی می دانستم که درآن برهه الویت داشت بر هر چیزی.
* با پسرهایم رفیق بودم …


دانلود از کافه بازار





































































