بازار
فراری اف اکس از نظر فنی ریشه در خانواده تستاروسا (Testarossa) و به ویژه نمونه های متاخرتر این خانواده داشت، اما تقریبا هیچ شباهتی به ظاهر شناخته شده تستاروسا نداشت. پینین فارینا بدنه، کابین و بخش هایی از مهندسی خودرو را از نو طراحی کرد و در پیشرفته ترین مرحله پروژه، یک گیربکس ترتیبی الکتروهیدرولیکی با همکاری مهندسان ویلیامز روی خودرو توسعه یافت.
فراری ویژه برای یک مشتری ویژه
برای درک بهتر اف اکس باید آن را در کنار دیگر فراری های سفارشی ساخته شده برای کشور برونئی دید. در دهه 1990، پینین فارینا برای خانواده سلطنتی این کشور تنها به تغییر ظاهر خودروهای استاندارد اکتفا نمی کرد. این شرکت در برخی پروژه ها عملا نقش یک استودیوی طراحی، مرکز مهندسی و سازنده خودروهای تیراژ بسیار محدود را همزمان بر عهده داشت.
در همین دوره، پروژه هایی مانند اف90 و بعدها خانواده 456 جی تی ونیز نشان دادند که یک مشتری خصوصی می تواند فراری را تا حدی از هویت مدل تولیدی آن دور کند که نتیجه نهایی تقریبا به یک خودروی مستقل تبدیل شود. اف اکس در این میان جایگاه ویژه ای داشت، زیرا افزون بر طراحی متفاوت، در بخش انتقال قدرت نیز وارد قلمروی آزمایشی شد.
فراری اف90
زیر این بدنه متفاوت چه چیزی قرار داشت؟
ریشه فنی اف اکس به خانواده موتورهای دوازده سیلندر تخت فراری بازمی گشت؛ همان معماری ای که از تستاروسا به 512 تی آر (512 TR) و سپس اف512 ام (F512 M) رسید.
اف512 ام آخرین عضو تولیدی این خانواده بود و به موتور 4.9 لیتری 12 سیلندر با قدرتی در حدود 440 اسب بخار مجهز شد. تنها 500 دستگاه اف512 ام ساخته شد و پس از آن، فراری با معرفی 550 مارنلو (550 Maranello) بار دیگر پرچمدار 12 سیلندر خود را به موتور جلو منتقل کرد. …
