ناو یواساس جورج واشینگتن در حال ترک اقیانوس آرام است و انتظار میرود در خاورمیانه جایگزین ناو یواساس آبراهام لینکلن شود؛ آن هم در بحبوحه نگرانیهای فزاینده درباره مسائل مربوط به سلامت روانی و تأمین تجهیزات در ناو مستقر در مأموریت طولانیمدت. مدت زمان حضور ناو لینکلن در دریا از تاریخ بازگشت اولیه ماه مه تمدید شده تا از عملیات علیه ایران پشتیبانی کند.
اگر نیروی دریایی آمریکا طی یکی دو ماه آینده ناو دیگری را مستقر کند، غیبت ناو آمریکایی در اقیانوس آرام ممکن است کوتاهمدت باشد. اما تحلیلگران میگویند این موضوع نشان میدهد چگونه عملیات بیپایان با ایران برخی ملوانان آمریکایی را فرسوده کرده است؛ در حالی که دولت ترامپ هرچه بیشتر از منطقه آسیا-اقیانوسیه عقبنشینی و بر نیمکره غربی تمرکز میکند.
گرگ پولینگ، مدیر برنامه آسیای جنوبشرقی در مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی، گفت: «دولت میگوید اقیانوس آرام قرار است بعد از نیمکره غربی مهمترین [اولویت]باشد.» در عوض، آمریکا در حال انجام «دقیقاً نقطه مقابل» هدف پیشین خود برای خروج از خاورمیانه است.
پولینگ گفت متحدان آمریکا در اقیانوس آرام از غیرقابل پیشبینی بودن دولت جمهوریخواه ناآرام هستند، در حالی که پکن «از حواسپرتی آمریکا و ناامیدی متحدان و شرکای آمریکا کاملاً خرسند است.»
چین ممکن است از غیبت ناو آمریکایی بهرهبرداری کند
پکن حضور نظامی آمریکا در منطقه را تهدیدی برای خیزش چین و مانعی در برابر جاهطلبیاش برای تصرف تایوان، جزیره خودگردانی که آن را متعلق به خود میداند، تلقی میکند. اما ایالات متحده استدلال کرده است که منطقه اقیانوس آرام از نظر اقتصادی برای از دست رفتن بسیار مهم است.
هیچکس انتظار ندارد چین به دلیل خروج یک ناو هواپیمابر آمریکایی از منطقه به تایوان حمله کند. اما برایان کلارک، تحلیلگر دفاعی در مؤسسه هادسون و زیردریاییسوار سابق نیروی دریایی، گفت غیبت این ناو به چین فرصت دیگری برای نمایش قدرت میدهد.
کلارک گفت: «آنها از این موضوع بهعنوان بخشی از روایت استفاده میکنند تا به فیلیپین، ژاپن، اندونزی و دیگران نشان دهند که آمریکا دیگر قدرت برتر غرب اقیانوس آرام نیست.» وی افزود: «آنها صرفاً ترجیح میدهند کشورهای منطقه نتیجه بگیرند که چین قدرت بزرگتر است و آمریکا دیگر توان تضمین امنیت آنها را ندارد.»
چین این هفته با اندونزی رزمایش دریایی انجام داد و اخیراً نشانههایی از رفتار تهاجمی نسبت به ژاپن و فیلیپین، دو متحد کلیدی آمریکا که با پکن اختلافات ارضی نیز دارند، بروز داده است.
چین در این ماه رزمایشهای نظامی در نزدیکی آبسنگ اسکاربرو در دریای چین جنوبی انجام داد. هم چین و هم فیلیپین بر سر این آبسنگ ادعای مالکیت دارند. ماه گذشته، یک ناوشکن موشکانداز چینی یک رزمایش آتش واقعی در سواحل جنوبیترین جزیره ژاپن، اوکینوتوری، انجام داد.
دریابان فرانک بردلی، فرمانده فرماندهی عملیات ویژه آمریکا، در تلاش بوده است به متحدان منطقهای درباره تعهد واشینگتن اطمینان خاطر بدهد. او روز پنجشنبه در مانیل بود و به همتایان فیلیپینی خود گفت که نیروهای عملیات ویژه آمریکا آمادهاند رزمایشهای مشترک را برای تقویت اتحاد دو کشور افزایش دهند. انتظار میرود او به ژاپن نیز سفر کند.
ایوان سانکی، تحلیلگر سیاستی در مؤسسه کیتو که بر سیاست آمریکا در قبال چین تمرکز دارد، گفت ناوهای هواپیمابر اطمینان خاطر روانی برای متحدان آمریکا فراهم میکنند. او گفت غیبت ناوها در منطقه «به این حس عمومی دامن میزند که آمریکا حواسش به رویدادهای خاورمیانه پرت شده است.»
ترامپ برای اقدامات نظامی بر ناوهای هواپیمابر تکیه کرده است
ترامپ در دوره دوم خود برای پشتیبانی از عملیات نظامی بهشدت بر ناوهای هواپیمابر تکیه کرده است. برای نمونه، ناو یواساس جرالد آر. فورد در اواسط ماه مه پس از یک مأموریت ۱۱ ماهه — طولانیترین مأموریت از زمان جنگ ویتنام — به خانه بازگشت؛ مأموریتی که در جریان آن از نبرد آمریکا علیه ایران و دستگیری رهبر وقت ونزوئلا، نیکلاس مادورو، پشتیبانی کرد.
ناو فورد دچار آتشسوزی در فضای رختشویخانه شده بود که ناو را وادار به چرخش و بازگشت به دریای مدیترانه برای تعمیر کرد و صدها ملوان را بدون جای خواب گذاشت. در همین حال، ناو لینکلن رکورد زمان بیوقفه حضور در دریا را با بیش از ۲۴۰ روز ثبت کرده است. قانونگذاران دموکرات خواستار تحقیقات و شفافیت بیشتر درباره شرایط داخل کشتی شدهاند.
رابرت فارلی، که در دانشگاه کنتاکی امنیت ملی و دیپلماسی تدریس میکند و اغلب درباره ناوهای هواپیمابر مینویسد، گفت کشتیهای جنگی و خدمه آنها فقط تا اندازه مشخصی توان دارند.
فارلی گفت: «مردم استراحت کافی ندارند. از نظر روانی فرساینده است؛ و استراحت و تفریح بخشی از حفظ سلامت خدمه است.» وی افزود: «گاهی اینطور تعبیر میشود که “این افراد تعطیلات نداشتهاند. ”، اما ما با محدودیتهای شناختهشدهای در توان خدمه برای عملکرد در بالاترین بازدهی در طول زمان روبهرو هستیم؛ و این توان صرفاً کاهش مییابد.»
کلارک از مؤسسه هادسون گفت فشار بر ناوهای هواپیمابر کشور ناشی از نبود آمادگی و برنامهریزی برای جنگ ایران است.
کلارک گفت: «اگر قرار بود برای انجام چنین درگیریای بسیج شویم، و پیشبینی میکردیم که ممکن است اینقدر طول بکشد، ممکن بود تغییراتی در برنامه ناوها ایجاد میکردیم تا مطمئن شویم تعداد بیشتری در دسترس خواهد بود.»
کلارک گفت نیروی دریایی آمریکا ۱۱ ناو هواپیمابر دارد و معمولاً همزمان دو یا سه فروند را مستقر میکند. اما اگر ناو یواساس تئودور روزولت سندیهگو را به مقصد خاورمیانه ترک کند، ممکن است بهزودی چهار فروند مستقر شود و این امکان را به ناو واشینگتن بدهد که به اقیانوس آرام بازگردد.
اما این کشتیهای جنگی عظیم نیاز به تعمیر و نگهداری خواهند داشت و احتمالاً در تنها دو کارخانه کشتیسازی ناو کشور گلوگاه ایجاد میکنند.
کلارک گفت: «در نهایت با بدهی نگهداری مواجه خواهیم شد که باید طی چند سال آینده پرداخت شود.» وی افزود: «احتمالاً حضور ناو کمتری نسبت به سالهای گذشته خواهیم داشت، زیرا ناوها برای ورود به کارخانه کشتیسازی صف خواهند بست.»
درباره کاربرد ناوهای هواپیمابر در جنگ مدرن پرسشهایی وجود دارد
مایکل سواین، پژوهشگر ارشد برنامه آسیای شرقی مؤسسه کوئینسی، کاربرد آینده ناوهای هواپیمابر را همزمان با دگرگونی سریع جنگ زیر سؤال میبرد.
سواین گفت ناوها با پهپادها و موشکها آسانتر هدف قرار میگیرند، بهویژه توسط دشمنی مانند چین، در حالی که کشتیهای کوچکتر و زیردریاییها میتوانند در اصابت به اهداف به اندازه جنگندههایی که از ناو برمیخیزند مؤثر باشند.
مقامات ارشد نیروی دریایی تمایل خود را برای دور شدن از اتکای سنگین به ناوها نشان دادهاند. دریابان داریل کادل، رئیس عملیات نیروی دریایی، در ماه فوریه به آسوشیتدپرس گفت که میخواهد فرماندهان را متقاعد کند بهجای توسل مداوم به ناوهای هواپیمابر عظیم، از کشتیهای کوچکتر و جدیدتر و سایر توانمندیها استفاده کنند.
