ثبات فعلی، محصول تعادل طبیعی عرضه و تقاضا نیست؛ بیشتر نتیجه رسیدن بازار به سقف تحمل خریدار است. وقتی قیمت مرغ از یک حدی فراتر میرود، سبد خرید خانوار کوچک میشود، مصرفکننده به گزینههای جانشین پناه میبرد و تقاضا خودبهخود افت میکند. همین افت تقاضا، فشار صعودی روی نرخها را میخواباند، اما هزینههای تولید اجازه پایین آمدن قیمت را نمیدهد.
در سمت عرضه هم مرغدار در موقعیت دشواری قرار دارد؛ نهاده، جوجه یکروزه، دارو و هزینه حمل، همه در سطوح بالا ایستادهاند. نتیجه، یک تعادل شکننده است: قیمتها نه میتوانند بالا بروند و نه توان پایین آمدن دارند.
آنچه در بازار دیده میشود، شکاف میان «قیمت اعلامی» و «قیمت پرداختی» است. نرخهای اعلامی در مراکز عرضه تفاوت محسوسی با برچسبهای فروشگاهها و قیمت نهایی در سبد خرید دارد و همین اختلاف، شفافیت بازار را مخدوش میکند. بخشی از این فاصله، سهم واسطهها و هزینه توزیع است و بخشی دیگر، نتیجه نبود مرجع قیمتی واحد که خریدار بتواند به آن اتکا کند.
در چنین شرایطی، مصرفکننده دیگر با «قیمت مرغ» مواجه نیست؛ با «قیمت محله» مواجه است. هرچه از مراکز عمدهفروشی دورتر میشویم، فاصله نرخها بیشتر میشود و این نابرابری، خودش به عاملی برای نارضایتی تبدیل میشود.
پرسش جدیتر این است که آیا بازار در حال «تثبیت» است … …

بازار

































































































































































