به نقل از بیجیآر، فناوری مورد استفاده فضاپیمای ماموریت «آپولو ۱۱»(Apollo 11) در سال ۱۹۶۹، در نحوه ترکیب اجزای گوناگون برای همکاری با یکدیگر تحت کنترل مهندسان ناسا بسیار پیشرفته بود. با وجود این، آپولو ۱۱ از نظر سرعت و قدرت در مقایسه با تجهیزات فناوری مصرفی امروزی با ضعف قابل توجهی روبهرو بود.
اگرچه رقابت فضایی دهه ۱۹۶۰ بر توسعه فناوری امروزی تأثیر گذاشت، اما تقریباً همه محصولات فناوری مدرن، قدرت پردازش و حافظه رایانهای به مراتب بیشتری را نسبت به آنچه در فضاپیمای آپولو ۱۱ وجود داشت، ارائه میدهند. برخی از گجتهای امروزی که قدرت بیشتری را نسبت به آنچه فضانوردان آپولو ۱۱ در اختیار داشتند ارائه میدهند، شامل ماشینحسابهای دیجیتال، لامپهای هوشمند، سیستمهای سرگرمی خودرو، تلفنهای هوشمند و ساعتهای هوشمند هستند. برخی از کارتهای تبریک موزیکال مدرن حتی ممکن است قدرت پردازش بیشتری داشته باشند.
وقتی صحبت از قدرت محاسباتی فضاپیمای ماموریت آپولو ۱۱ به میان میآید، منظور همان «رایانه هدایت آپولو» است. این رایانه، محاسبات مسیریابی را به صورت بلادرنگ انجام میداد و کار آن بسیار دقیقتر و سریعتر از توانایی فضانوردان انسانی بود. ناسا سیستمهای رایانهای زمینی قویتری را در مرکز کنترل ماموریت خود داشت، اما تأخیر چند ثانیهای در ارتباطات رادیویی بسیار زیاد بود و محاسبات مسیریابی باید در فضاپیما انجام میشد. نیاز به محدود کردن وزن رایانه هدایت آپولو برای یک پرتاب موفقیتآمیز، سختافزار محاسباتی موجود در آن را نیز محدود میکرد.
ماشین حساب …
