این روزنامه در ابتدای یادداشت خود مینویسد: «خاورمیانه همیشه محکی برای سنجش رئیسجمهور ایالات متحده بوده است. در مورد دونالد ترامپ، این منطقه بیکفایتی و بیثباتی در تصمیمگیری او را آشکار کرده است. ساکن کاخ سفید در کمتر از دو سال، کارنامهای پر از ناکامی از خود بر جای گذاشته است.»
لوموند در ادامه به جنگافروزی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران اشاره کرده و مهمترین دستاورد ملموس آن را «انسداد تنگه راهبردی هرمز» میداند؛ آبراهی که پیش از شروع این جنگ در ۲۸ فوریه (۹ اسفند)، صدها کشتی باربری، نفتکش و گازکش بدون هیچ مانعی از آن تردد میکردند.
به نوشته این روزنامه، واشنگتن از همان ابتدا به جای قدرتنمایی محدودیتهای ارتش اول جهان را به نمایش گذاشت و سپس به توافقی با ایران تن داد که «متن مبهم آن به نظام ایران اجازه داد مدعی کنترل بیسابقهای بر تنگه هرمز شود.»
این رسانه فرانسوی میافزاید: «در واکنش، آمریکا اینطور وانمود کرد که درگیریها را از سر خواهد گرفت، اما سپس عقبنشینی کرد؛ اتفاقی که به احتمال زیاد تحت فشار کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس رخ داد؛ کشورهایی که در خط مقدم آسیبپذیری از پاسخ تلافیجویانه ایران به مداخله آمریکا و اسرائیل قرار داشتند.»
به نوشته لوموند، وضعیت نگرانکننده ذخایر برخی مهمات آمریکا نیز با وجود تکذیبهای واشنگتن، احتمالاً در این عقبنشینی از تهدید نقش داشته است.
این رسانه در ادامه آورده است: «چیزی که قرار بود یک نمایش قدرت باشد به تصویری از ناتوانی تبدیل شد. این ضعف آمریکا همچنین سه متحد واشنگتن – عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه – را به انعقاد پیمان دفاعی سوق داد که به منزله رأی عدم اعتماد به نقش ایالات متحده به عنوان محافظ تاریخی شبهجزیره عربستان است.»
لوموند، رژیم صهیونیستی را که به گفته این روزنامه نقشی تعیینکننده در ترغیب ترامپ به ماجراجویی نظامی داشته، عامل بنبست بزرگ دیگری میداند که ترامپ در آن گرفتار شده است: «پرونده فلسطین».
نخستوزیر رژیم صهیونیستی که از زمان بازگشت ترامپ به قدرت، بیش از هر مقام ارشد خارجی دیگری در کاخ سفید پذیرش شده، با مخالفت با توافقِ آتشبسی که همزمان خلع سلاح حماس در غزه و خروج ارتش رژیم صهیونیستی از نزدیک به ۷۰ درصد این باریکه را پیشبینی میکرد، طرح بازسازی را که ترامپ با خودنمایی همیشگیاش در اکتبر ۲۰۲۵ جشن گرفته بود، مسدود کرده است.
این روزنامه فرانسوی با اشاره به تناقض آشکار در سیاست آمریکا مینویسد: «اعتراف به ناتوانی در اینجا نیز چشمگیر است، آن هم با وجود وابستگی نظامی اسرائیل به ایالات متحده و سپر حمایتی که واشنگتن پیوسته در سازمان ملل برای جلوگیری از هرگونه قطعنامه انتقادی علیه این رژیم ایجاد میکند.»
از سوی دیگر به نظر میرسد دولت آمریکا به تازگی و با تأخیر بسیار، متوجه «انحراف افراطی برخی شهرکنشینان» شده است؛ بهگونهای که اخیراً مایک هاکبی، کشیش سابق و سفیر ایالات متحده در اسرائیل وادار شد آنها را «تروریست» بنامد. اما این واکنش بسیار دیرهنگام بود.
هدف از پروژه شهرکسازی، پاکسازی قومی کل کرانه باختری که از سال ۱۹۶۷ اشغال شده بوده و جناح راست افراطی اسرائیل با اختیارات تامی که نتانیاهو به آن داده، آن را دنبال میکند. ترامپ بلافاصله پس از بازگشت به کاخ سفید، تحریمهای اعمالشده علیه شهرکنشینان خشن را لغو کرد؛ اقدامی که احتمالاً تنها حرکت جو بایدن، رئیس جمهور دموکرات سابق بود که به صورت نمادین برای برخورد با آنها اتخاذ شد.
اگر رئیسجمهور آمریکا در خاورمیانه ثباتی از خود نشان داده باشد، این ثبات چیزی جز در زمینه ارتکاب مستمر اشتباهات نبوده است.
