مجلس مؤسسان، آن گونه که در فرهنگ سیاسی ایران جا افتاده بود، مجلسی می شد با تعداد اعضایی زیاد، که علی القاعده بایستی تمام اصول و بندهای پیش نویس قانون اساسی را بررسی می کرد و سرانجام نظر نهایی خود را در باره آن اعلام می کرد. در آن صورت دیگر نیازی به مراجعه به آرای عمومی و تصویب آن توسط مردم وجود نداشت. تشکیل چنین مجلسی در آن زمان مخالفینی پیدا کرد؛ مخالفینی که استدلال شان برای مخالفت، مورد پسند امام خمینی واقع شد و موجب گردید وی پس از آن همه اصرار بر تشکیل مجلس مؤسسان، از نظر خود کاملاً برگردد و به نوعی دیگر از مجلس بررسی قانون اساسی متمایل شود.
تشکیل جلسه شورای انقلاب در روز ۲۵ اردیبهشت ۱۳۵۸ با موضوع «بحث در باره چگونگی بررسی و تصویب قانون اساسی» حکایت از آن دارد که این مسأله در آن ایام، در جمع سران تصمیم ساز انقلاب مطرح بوده و آنان در پی برگزیدن شیوه ای غیر از تشکیل مجلس مؤسسان برای بررسی و تصویب قانون اساسی بوده اند. در جلسه مزبور بحث های زیادی در گرفت و موافقان ومخالفان سخن گفتند. …
































































