در ابتدای این مراسم محمود کلاری -فیلمبردار باسابقه سینما- با قرائت متنی یاد داریوش عیاری را گرامی داشت.
کلاری در آغاز سخنان خود با اشاره به دشواری حرفه فیلمبرداری خاطرنشان کرد: فیلمبرداری در سینما کاری بسیار دشوار است و می‌توان آن را یکی از سخت‌ترین حرفه‌ها دانست.
وی سپس متن یادبود خود را برای مرحوم عیاری قرائت کرد: امروز برای ادای احترام و بدرقه داریوش عیاری گرد هم آمده‌ایم؛ مردی آرام و کم‌حرف، ساده و صمیمی، متین و باوقار. این ویژگی‌ها تنها بخشی از خصوصیات ظاهری او بود که در نخستین برخوردها آشکار می‌شد.
این فیلمبردار پیشکسوت با اشاره به سابقه چهل‌ساله آشنایی خود با مرحوم عیاری گفت: چهل سال پیش من و داریوش همزمان به سینما وارد شدیم؛ او برای فیلمبرداری «تنوره دیو» و من و تورج منصوری برای «جاده‌های سرد». اگر بپذیریم که ذات و ماهیت سینما نمایش است، این پرسش مطرح می‌شود، او که مطلقاً اهل نمایش نبود، چگونه در سینما حضور یافت و از این ماهیت فاصله داشت؟
کلاری با تأکید بر شخصیت آرام و بی‌ادعای مرحوم عیاری افزود: او به‌راستی اهل نمایش نبود و بیشتر اهل سکوت بود. به همین سبب، سکوت به عمیق‌ترین پیوند او با شناخت، فهم و درک تصویر سینما تبدیل شد. او دنبال دیده‌شدن نبود، بلکه هنرمندانه در پی دیدن بود.
وی در ادامه با اشاره به نسل نخست فیلمبرداران سینمای ایران تصریح کرد: درگذشت او خاموش شدن چراغ دیگری از نسلی است که سینما را نجیبانه و عاشقانه از بخش تجریی آن آغاز کردند و به همان شکل بی‌ادعا و در سکوت رها کردند. امروز که او را بدرقه می‌کنیم، به یاد می‌سپاریم که برخی افراد در حرفه‌ای که ماهیتش نمایش است، بدون نمایش و بی‌ادعا می‌آیند، خلق می‌کنند و آرام در سکوت می‌روند؛ اما رد پایشان چون تراشه باریکی از نور باقی می‌ماند؛ همان چیزی که آنان تمام عمر در پی خلقش بودند.
کلاری در پایان سخنان خود گفت: نام و یاد داریوش عزیزمان روشن و ماندگار باد.
صدرعاملی: او بی‌ادعا بود و بی‌ادعا رفت …
دانلود از کافه بازار
