نقد سریال جنایی «اعتراف می‌کنم» و مسئله هویت گمشده آن

هفت صبح|  «اعتراف می‌کنم» یک امتیاز مهم دارد که بسیاری از سریال‌های جنایی ایرانی همان ابتدا آن را خرج می‌کنند: ایده. اینجا قرار نیست پلیس با چند ماشین در خیابان دنبال مجرم بیفتد، جنازه‌ها یکی پس از دیگری پیدا شوند و موسیقی پرحجم به تماشاگر فرمان بدهد که حالا باید هیجان‌زده شود. میدان جرم جای دیگری است. یک اتاق، یک میز، چند صندلی، شیشه‌ای که دو فضا را جدا می‌کند و آدمی که شاید دروغ می‌گوید. همه‌چیز باید میان کلمات، مکث‌ها، حرکت چشم‌ها و لغزش‌های کوچک رفتاری اتفاق بیفتد.

این انتخاب، هم جذاب‌ترین ویژگی «اعتراف می‌کنم» است و هم بی‌رحمانه‌ترین آزمون آن. در چنین ساختاری جایی برای پنهان‌شدن وجود ندارد. فیلمنامه ضعیف باشد، فوراً لو می‌رود. بازیگر نتواند سکوت را بازی کند، قاب خالی می‌شود. کارگردان میزانسن بلد نباشد، اتاق بازجویی خیلی زود به چهار دیوار کسالت‌آور تبدیل خواهد شد. سه قسمت ابتدایی نشان می‌دهند «اعتراف می‌کنم» قواعد این بازی را می‌شناسد، اما هنوز آنقدر بر آنها مسلط نشده که بازی را به نام خودش ثبت کند.

  جنایت بدون خیابان

مجموعه به تهیه‌کنندگی رضا فتح‌اللهی‌پور و نیما حسنی‌نسب، با ساختاری اپیزودیک طراحی شده است. گروهی ثابت در مرکز ماجرا قرار دارند و هر اپیزود پرونده‌ای مستقل را روی میز می‌گذارد. اسما ابراهیم‌زادگان، بهداد امینی، عماد خدابخش، امیررضا رشتی، نفیسه زارع و پویا سعیدی کارگردانان قسمت‌های مختلف‌اند و گروه بازیگران ثابت نیز مهدی هاشمی، پوریا پورسرخ، علیرضا ثانی‌فر، بهار کاتوزی، روژان رضوانیان و محمدرضا مالکی را در بر می‌گیرد. چهره‌هایی چون حامد بهداد، لیلا زارع، مریم سعادت، ستاره پسیانی، بابک حمیدیان، آزاده صمدی و علی مصفا نیز در قامت بازیگر مهمان وارد پرونده‌های مختلف می‌شوند.

 

فرم اپیزودیک انتخاب هوشمندانه‌ای است. هر پرونده می‌تواند جنس متفاوتی داشته باشد و حضور بازیگران مهمان، امکان تغییر حال‌وهوای مجموعه را فراهم می‌کند. از سوی دیگر، تغییر نویسنده و کارگردان در قسمت‌های مختلف خطر دیگری ایجاد می‌کند: سریال باید با وجود این تغییرات، لحن و هویت واحد خود را حفظ کند.

  …