جنگ موسیقیدان ها را نابود کرد / هر سازی که می سازم یک صدا به دنیا هدیه می دهم + فیلم

حامد عبداللهی درباره همکاری خود با دیگر هنرمندان خود را خیلی خوش شانس دانسته که در مسیر موسیقی توانسته از محضر اساتیدی چون آقای احتشامی، شادروان استاد مشکاتیان، آقای مسعود شعاری و بهداد بابایی و ... کسب درس کند و از آنها فرا بگیرد. 

عبداللهی درباره تازه ترین همکاری هنری اش به انتشار تک آهنگی اشاره کرد که با آقای وحید تاج و خانم آستاره بختیاری انجام شد و هنرمندان دیگر.

ساز تخصصی حامد عبداللهی سه تار است و چون نوازنده این ساز است و از 5 سالگی به یادگیری آن پرداخت و تجربه صداهای مختلف را از سازهای گوناگون و از اساتید متعددی داشته معتقد است که به صورت تجربی توانسته وارد کار ساختن ساز سه تار شود و از محضر استاد محمدرضا عبادی هم در یادگیری توانسته بهره ببرد.

عبداللهی عضو کانون سازندگان سازهای خانه موسیقی است و توانسته است روی صداگیری از ساز سه تار کار کند که در الگوهای مختلف کاسه بزرگ و کاسه کوچک و ... چگونه بتواند به عنوان یک نوازنده صدای بهتری را از این ساز بگیرد. 

او معتقد است که در کاراکتر یک نوازنده هر سازی را که می سازد یک صدا به دنیا هدیه می دهد و روی آن کار می کند تا صدای بهتری به این دنیا هدیه شود. این نوازنده کشورمان روی صفحه و حجم کاسه کار می کند و اینکه این ساز را ارتقا دهد و به گفته خودش برایش جنبه تحقیقی هم دارد که بتواند صداهای بهتری را از سه تار بگیرد. 

عبداللهی درباره تاثیر اتفاقاتی که در این چند سال به طور ناخواسته در کشورمان رخ داد مانند کرونا، جنگ تحمیلی و ... بر حرفه هنرمندان به ویژه در بخش موسیقی گفت: در ایران هر اتفاقی که رخ می دهد متاسفانه یکی از بخش هایی که به شدت ضربه می خورد و درواقع خاکریز اولی که از بین می رود بخش فرهنگی و هنری ماست. چون مردم در زندگی شان هنر و بخش فرهنگی را اولوین قرار نمی دهند  و معمولا اولویت های آخر خانواده هاست که مثلا حالا برویم یک ساز، نقاشی و ... را فرا بگیریم. 

او در ادامه این ماجرا به خبرنگار فرهنگی رکنا گفت که در زمان کرونا متاسفانه یک ضربه شدید خوردند و اما ضربه شدیدتر را از 9 اسفند 1404 در حرفه شان خوردند؛ زمانی که جنگ تحمیلی ایران و آمریکا و رژیم صهیونیستی شروع شد. دقیقا زمانی که جنگ آغاز شد آموزشگاه ها و مراکز موسیقی تعطیل شد، خیلی از هنرجوها نبودند، کلاس های آنلاین برگزار نمی شد و ... چون اینترنت نبوده و ارتباطات سخت شد و عملا تا حدود خرداد ماه امسال (1405) موزیسین ها بیکار شدند؛ یعنی 3،4 ماه نتوانستند کاری را انجام دهند. چون اولا پیدا کردن همکاران کمی سخت شده بود و از نظر فکری و روانی خسته بودند؛ زیرا بخش هنر قسمتی از روح هنرمند است در حالی که روح ها خسته است و اذیت شده و آن تمرکز و حال خوب را برای ارائه کار هنری ندارند.

وقتی درباره همکاری و حمایت مسئولین مربوط و وزارت فرهنگ و ارشاد از هنرمندان در دوران جنگ تحمیلی و بعد از آن پرسیدیم گفت: متاسفانه همکاری های لازم انجام نشد و حتی اگر می خواستیم کنسرتی را برگزار کنیم سختگیری ها بیشتر شد و به نوعی از آن چوب لای چرخ ها بیشتر استفاده شد برای هنرمندان مخصوصا در کار موسیقی.

عبداللهی در ادامه حرف هایش به نقل قولی از استاد مشکاتیان اشاره کرد که می گفت: "موسیقی باعث حرکت و رشد می شود" و انگار بیشتر زیر ذره بین است. انگار هرقدر کارهایی که انتخاب می شود و قرار است ارائه شود بهتر و قوی تر باشد بیشتر زیر ذره بین است و هنرمندان اذیت می شوند.

او به این نکته مهم اشاره کرد که متاسفانه سقف موسیقی ما پایین آمده است و آدم هایی که برای موسیقی می توانند خیلی خوب کار کنند و مفید باشند خانه نشین شده اند در حال حاضر. 

این نوازنده درباره نقش پلتفرم های دیجیتالی و تهیه کنندگان در افت یا افزایش کیفیت کار موسیقایی گفت:  تهیه کنندگان موسیقی البته نه همه آنها بلکه عده ای به صورت دیکتاتوری عمل می کنند و معتقدند که مثلا چون دارند این کار را تهیه می کنند باید نظرشان را در زمینه فرم کار تحمیل کنند که شما باید به این شکل عمل کنید و این کار را ارائه دهید و هیچ کاری با روحیه هنرمند و کاری که قرار است  بکر باشد ندارند؛ مخصوصا با ما که کار سنتی انجام می دهیم و ردیف کار کردیم و به شکل قدما عمل می کنیم و دوست داریم این فرهنگ سینه به سینه نقل شود و موسیقی غنی ایران دوست داریم که حفظ شود؛ چیزی که از استادان مان یاد گرفته ایم.

استاد مشکاتیان می گفت: شما وظیفه تان است که این فرهنگ را ادامه دهید و منتشر کنید و این وظیفه بر گردن ماست که متاسفانه تهیه کنندگان این موضوع را مد نظر قرار نمی دهند که چه کارهایی عامه پسند است و چه کارهایی اصولی و درواقع بازاری به کار هنر موسیقی نگاه می کنند که ضربه می زند به کار.

عبداللهی در پاسخ به اینکه آیا برای مخاطب بیشتر کیفیت کار را فدای مخاطب کرده است یا خیر؟ گفت: درهای زیادی برایش در کار هنر باز بود اما برای رد شدن از آنها باید دولا می شد و او هیچ وقت این کار را انجام نداده است. چون اولویت برایش فرهنگ و موسیقی است. 

خبرنگار فرهنگی رکنا وقتی از حامد عبداللهی درباره موسیقی فیوژن پرسید که از نظر او باعث جذب مخاطب می شود یا موسیقی سنتی باید صرفا سنتی و مختص خودش باشد اینگونه پاسخ داد: موسیقی اصلا هنر محدودی نیست و ساز سه تار جزء کامل ترین سازهای ایرانی است و من می توانم تنها با همین ساز برای شما موتزارت را اجرا کنم؛ کاری که با پیانو یا با ارکستر انجام می شود. مخصوصا استاد شعاری در زمینه موسیقی تلفیقی خیلی کار کردند؛ مثلا تلفیق موسیقی ایران با موسیقی هند و شبیه ترین موسیقی به موسیقی هند.

این هنرمند کشورمان معتقد است که موسیقی باید معنا داشته باشد و اصلا محدود نیست. موسیقی ما غنی است و نمی شود به آن سطحی نگاه کرد؛ عمق دارد. عبداللهی برایمان تعریف کرد که یک روز نزد استاد مشکاتیان رفت و از او پرسید چه کار کند که سازش خوب باشد و به دل بنشیند؟ و پاسخ شنید؛ برو کتاب بخوان. وقتی پرسید چه کتابی؟ استاد مشکاتیان گفت: هر کتابی و سعی کن درونت را پر کنی. 

شما وقتی موسیقی سنتی را به صورت اصولی کار کنید یا بشنوید محو عمق موسیقی مان می شوید و اصلا قرار نیست محدود باشد و می توان موسیقی های مختلف را در هم آمیخت  و به صورت تلفیقی کار کرد که حتی می تواند جذاب و خوب باشد.

حامد عبداللهی درباره ترانه سرایی خود نیز توضیح داد که گاهی چرک نویسی هایی دارد به اسم ترانه سرایی. او کارگاهی دارد که در آن ساز می سازد و شده نقطه امن برایش که گاهی از اجتماع کنده شود و در آنجا بتواند آرامش پیدا کند. 

در حین ساخت ساز گاهی شعر می گوید و ترانه سرایی می کند. او با یکی از دوستانش به نام استاد جهانگیری استودیو دارد و در آنجا روی ترانه ها کار می کند و دوست دارند که به دنیای موسیقی کارهای جدیدی را ارائه دهند. او در این باره افزود: خیلی اهل کاور کردن نیستم که کارهای قبل را برای چندمین بار تکرار کنم؛ چراکه صاحب اثر اصلی کار به بهترین شکل آن را ارائه داده و ما هرقدر هم تقلید کنیم درواقع کاری را انجام نداده ایم. سعی می کنم ترانه هایی را که ساخته ام هم به صورت سنتی و هم به صورت موسیقی پاپ ساخته و اجرا شود و امیدوارم مخاطبان هم دوست داشته باشند. 

این هنرمند خوب کشورمان با شعر کوتاه و پرمعنایی حرف هایش را به پایان رساند که تقدیم تان می کنیم؛

هزار شکر که با عشق نان درآوردیم

ز چوب خسته خشکیده جان درآوردیم

به نرخ روز نخوردیم نان و خرسندیم

که نان خویش از بازوان درآوردیم

و سازساز شدیم و به شکر حضرت عشق

مذاب سرخ از آتشفشان درآوردیم پایان خبر / رکنا / کدخبر 1240426

اخبار وبگردی را در اینجا بخوانید: خبر ویژه فیلم از نوازندگی شیرمحمد اسپندا وداع با یکی از چهره‌های ماندگار موسیقی ایران/علیرضا ایزدی در 92 سالگی درگذشت