نوستالژی اقتصادی به یک نیروی فوقالعاده پرقدرت در فضای سیاسی امروز آمریکا تبدیل شده است. شبکههای اجتماعی پر شده است از عکس فاکتورها و اتیکتهای قیمت چند دهه پیش، تا به مردم نشان دهند که همهچیز در گذشته چقدر ارزان بوده است. پوپولیستها در هر دو حزب سیاسی مدعی هستند که اکثر خانوادهها دیگر نمیتوانند مانند گذشته زندگی خود را صرفا با درآمد یکی از والدین اداره کنند. بسیاری نیز ادعا میکنند که مولفههای اصلی و پایه برای داشتن یک سبک زندگی طبقه متوسط، طی چند دهه گذشته به شدت گران و از دسترس خارج شدهاند.
این دست پیامها در میان اکثر مردم آمریکا همنوایی و بازخورد شدیدی دارد. بر اساس شاخص دانشگاه میشیگان، «احساسات مصرفکنندگان» (The Index of Consumer Sentiment) در سال ۲۰۲۶ به پایینترین حد تاریخی خود رسیده و از سطوح پیش از دوران پاندمی که یادآور اوجگیریهای انتهای قرن بیستم بود، سقوط کرده است. هزینههای بالای زندگی و رشد روزافزون آن، صدرنشین نظرسنجیها درباره مهمترین دغدغههای رایدهندگان است. برای بسیاری از بزرگسالان، دهههای ۱۹۸۰و ۱۹۹۰ میلادی، دستکم در حافظه زنده خودشان، دوران طلایی قدرت خرید و رفاه بود و از آن زمان به بعد، همهچیز سیر نزولی به خود گرفته است.
اما اینها ادعاهایی هستند که به شدت نیازمند بررسی و ارزیابی دقیق علمیاند. با هر شاخص و معیاری که بسنجیم، درآمدهای مردم آمریکا از اواخر قرن بیستم به این سو رشد چشمگیری داشته است؛ چه به صورت اسمی و چه با تعدیل نرخ تورم (درآمد واقعی). اگرچه بحثهای کارشناسی مشروعی درباره میزان دقیق رشد درآمدها وجود دارد، اما درباره این اصل که درآمدهای امروزی بسیار بالاتر از گذشته است، هیچ تردیدی وجود ندارد. ما میتوانیم حقوق ساعتی، دستمزد هفتگی، درآمد سرانه شخصی، میانه درآمد شخصی، میانه درآمد خانوار، میانه درآمد خانواده یا هر شاخص مرتبط دیگری را چک کنیم؛ تمام نمودارها به یک سمت اشاره میکنند و همگی رو به بالا هستند! …

بازار











































































