تعداد تولد در ایران برای دومین سال پیاپی به زیر یک میلیون نفر رسیده و نرخ رشد طبیعی جمعیت هم به پایینترین سطوح دهههای اخیر نزدیک شده است. همزمان، افزایش سن فرزندآوری و منفی شدن رشد طبیعی در برخی استانها نشان میدهد مسئله جمعیت دیگر فقط به تعداد تولدها محدود نیست و به ساختار آینده جامعه مربوط میشود.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
تعداد تولد در ایران برای دومین سال پیاپی به زیر یک میلیون نفر رسیده و نرخ رشد طبیعی جمعیت هم به پایینترین سطوح دهههای اخیر نزدیک شده است. همزمان، افزایش سن فرزندآوری و منفی شدن رشد طبیعی در برخی استانها نشان میدهد مسئله جمعیت دیگر فقط به تعداد تولدها محدود نیست و به ساختار آینده جامعه مربوط میشود. روند آمارهای جمعیتی نشان میدهد فرزندآوری در ایران وارد مرحله تازهای شده است. در دو سال گذشته تعداد تولدها به زیر یک میلیون نفر رسیده و چنین وضعیتی در حدود پنج دهه اخیر سابقه نداشته است. این اتفاق زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که آن را در کنار جمعیت فعلی کشور قرار دهیم. در دهه ۵۰، جمعیت ایران حدود ۳۰ میلیون نفر بود و حالا با وجود چند برابر شدن جمعیت، تعداد تولدها به کمتر از یک میلیون نفر رسیده است.
در سال ۱۴۰۴، نرخ خام ولادت به ۱۰.۵ تولد به ازای هر هزار نفر رسید که پایینترین سطح این شاخص از ابتدای دهه ۹۰ تاکنون است. این روند نشان میدهد کاهش باروری دیگر یک نوسان مقطعی نیست و به یکی از تغییرات مهم ساختار جمعیتی کشور تبدیل شده است. فاصله جمعیتی میان استانها
کاهش تولد در همه نقاط کشور با یک شدت اتفاق نیفتاده است. نرخ خام ولادت در نیمه شرقی کشور به طور کلی بالاتر از نیمه غربی قرار دارد. این تفاوت را نمیتوان فقط با یک عامل توضیح داد. ترکیب سنی جمعیت، تفاوتهای توسعهای، شرایط اقتصادی و تفاوت در الگوهای ازدواج و فرزندآوری میتوانند در این شکاف نقش داشته باشند. بنابراین حتی در شرایطی که میانگین کشوری کاهش پیدا کرده، برخی استانها همچنان نرخ ولادت بالاتری دارند و برخی دیگر با سرعت بیشتری به سمت کاهش جمعیت جوان حرکت میکنند. فرزندآوری دیرتر از گذشته اتفاق میافتد …
