پپتیدهای بدنسازی؛ آیا افزایش عضله ارزش پذیرفتن خطرات آن را دارد؟

عصرایران- پپتیدها در سال های اخیر به یکی از ترکیبات مورد توجه در دنیای بدنسازی تبدیل شده اند. برخی از این مواد با تحریک ترشح هورمون رشد، با هدف افزایش توده عضلانی، کاهش چربی بدن و تسریع ریکاوری تبلیغ می شوند. اما آیا شواهد علمی واقعا از این ادعاها پشتیبانی می کنند و مصرف آن ها تا چه اندازه ایمن است؟ پپتیدها چه هستند؟

پپتیدها زنجیره های کوتاهی از اسیدهای آمینه هستند که در بسیاری از فرآیندهای زیستی بدن نقش دارند. این ترکیبات به طور طبیعی در بدن ساخته می شوند و هنگام هضم پروتئین های غذایی نیز به وجود می آیند.

برخی پپتیدها نقش پیام رسان دارند و با اتصال به گیرنده های سلولی، فعالیت های مختلفی را تنظیم می کنند. گروهی از آن ها نیز می توانند ترشح هورمون هایی مانند هورمون رشد را تحریک کنند.

پپتیدهای مورد استفاده در بدنسازی ممکن است به شکل خوراکی یا تزریقی عرضه شوند؛ البته شکل مصرف به نوع ترکیب بستگی دارد و همه پپتیدها از راه خوراکی جذب مناسبی ندارند. پپتیدها چگونه بر عضله سازی اثر می گذارند؟

یکی از گروه های مورد توجه بدنسازان، ترکیبات موسوم به ترشح کننده های هورمون رشد (GHS) هستند. این مواد با تاثیر بر مسیرهای هورمونی بدن، ترشح هورمون رشد انسانی (HGH) را افزایش می دهند.

هورمون رشد می تواند کبد را به تولید فاکتور رشد شبه انسولین 1 (IGF-1) تحریک کند. این فاکتور در تنظیم رشد بافت ها و ساخت پروتئین نقش دارد و به همین دلیل، افزایش فعالیت این مسیر هورمونی با هدف تقویت رشد عضلانی مورد توجه قرار گرفته است.

با این حال، افزایش سطح هورمون رشد یا IGF-1 لزوما به معنای افزایش قابل توجه حجم عضلات یا بهبود عملکرد ورزشی نیست. شواهد انسانی درباره تاثیر این ترکیبات بر بدنسازان تمرین کرده همچنان محدود است و نمی توان اثربخشی آن ها را قطعی دانست. انواع پپتیدهای مورد استفاده در بدنسازی

برخی از ترکیبات شناخته شده در این گروه عبارت اند از:

آنالوگ های هورمون آزاد کننده هورمون رشد: مانند سرمورلین و CJC-1295

ترکیبات اثرگذار بر گیرنده گرلین: مانند ایپامورلین و ایبوتامورن (MK-677)

پپتیدهای آزاد کننده هورمون رشد (GHRPs): مانند GHRP-2 و GHRP-6 و هگزارلین …