بازار
به گزارش فرارو به نقل از سای تک دیلی، گرد و غبار رادیواکتیو هنوز چهار دهه پس از انفجار بقایای پراکنده شده از راکتور هستهای در اوکراین در سال ۱۹۸۶، خاک اطراف چرنوبیل را آلوده می‌کند. این قطعات تنها ۸ تا ۵۰ میکرومتر قطر دارند و همچنان بسیار رادیواکتیو هستند. ارزیابی خطرات آنها مستلزم درک سرعت تجزیه و انتشار مواد رادیواکتیو است، اما دانشمندان هنوز نمی‌توانند به طور کامل توضیح دهند که چرا این «ذرات داغ» با سرعت‌های مختلف در معرض هوا قرار می‌گیرند.
تجزیه و تحلیل شش قطعه توسط محققان دانشگاه لایب نیتس هانوفر و مرکز هلمهولتز-درسدن-روسندورف (HZDR) نشان داد که ساختار کریستالی سوخت هستهای تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده است. ذرات بررسی شده از نظر شیمیایی پایدارتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد هستند و محصولات شکافت، موادی که هنگام شکافت هسته‌های اتمی ایجاد می‌شوند، را حفظ می‌کنند. این امر می‌تواند انتشار مواد رادیواکتیو به خاک و آب اطراف را محدود کند، در حالی که به محققان کمک می‌کند تا ارزیابی‌های خطرات ناشی از این ذرات را اصلاح کنند. ۲۰۰۰ زاویه، ساختار هر ذره را آشکار می‌کند
بررسی قطعات نیازمند آزمایش‌های پیچیده پراش اشعه ایکس سنکروترون بود که ساختار داخلی ماده را از طریق نحوه پراکندگی اشعه ایکس آشکار می‌کند. دکتر کریستوف هنیگ، محقق و کریستال‌شناس HZDR، اولین بررسی ساختاری موفق از این نوع را در خط پرتوی راسندورف در گرنوبل، با همکاری توبیاس وایسنبورن، فیزیکدان و دانشجوی دکترا در دانشگاه لایب نیتس هانوفر، انجام داد.
وایسنبورن توضیح می‌دهد: «من و همکارانم از هانوفر از روش‌های مختلفی برای جداسازی ذرات از نمونه‌های خاک اوکراین و اتصال آنها به الکترودهای تنگستن استفاده کردیم.» این تیم نمونه‌ها را قبل از ارسال به گرنوبل برای بررسی توسط تیم هنیگ، در چندین لایه محصور کرد. …
