بازار
آگاهی از اینکه این ذرات شیمیایی چگونه در برابر دهه‌ها فرسایش و واپاشی دوام آورده‌اند، برای درک ایمنی نیروگاه‌های هستهای در آینده و همچنین تعیین زمانی که بازگشت به منطقه چرنوبیل بدون نیاز به لباس محافظ ایمن باشد، حائز اهمیت است.
نکته‌ای که در این تحلیل بیش از همه جلب توجه کرد، ساختار به‌طور قابل‌توجهی پایدار ذرات گرد و غبار رادیواکتیو بود که ثباتی بسیار بیشتر از حد انتظار از خود نشان دادند. این بدان معنا است که بخش عمده‌ای از مواد رادیواکتیو همچنان درون این ذرات محبوس باقی مانده‌اند.
پژوهشگران این مطالعه که از دانشگاه لایبنیتس(Leibniz) هانوفر و مرکز هلمهولتز درسدن-روزندورف (HZDR) در آلمان هستند، یافته‌های خود را در «Journal of Hazardous Materials» منتشر کرده‌اند.
در مجموع ۶ ذره سوختی مورد تحلیل قرار گرفتند که بر اساس سرنوشتشان در جریان انفجار اولیه رآکتور در سه دسته طبقه‌بندی شدند. برای نمونه، برخی از آنها ذوب شده و با پوشش زیرکونیومی خود پیوند خورده بودند.
توبیاس وایسن‌بورن(Tobias Weissenborn)، فیزیکدان دانشگاه لایبنیتس هانوفر می‌گوید: این ذرات در سه دسته جای می‌گیرند. نخست، ذراتی هستند که از نظر شیمیایی و فیزیکی همچنان شباهت زیادی به سوخت هستهای «اورانیوم دی‌اکسید» دارند. سپس ذراتی وجود دارند که به‌طور جزئی یا کامل در لایه زیرکونیومی خود محصور شده‌اند یا کاملاً با آن ادغام شده‌اند. سومین نوع ذرات نیز زمانی ایجاد شد که کندساز (مُدراتور) گرافیتی دچار آتش‌سوزی شد.
هر یک از این دسته‌های ذرات، ترکیب شیمیایی متفاوتی دارند که می‌تواند بر نحوه تجزیه آنها تأثیر بگذارد. اندازه ذرات نمونه‌برداری‌شده تنها بین ۸ تا ۵۰ میکرومتر بود، به‌طوری که دست‌کم ۲۰ ذره از آنها در یک میلی‌متر جا می‌گیرد و همگی از داخل «منطقه ممنوعه چرنوبیل» جمع‌آوری شده بودند. …
