بازار
تازه‌ترین نمونه از این دست اظهارنظرها را «حبیب‌الله طاهرخانی»، معاون مسکن و ساختمان وزیر راه و شهرسازی، روز چهارشنبه ۶ آبان ۱۴۰۵ در گفت‌وگو با رسانه ها مطرح کرده است؛ اظهاراتی که در آن به جای پذیرش شکست سیاست‌های تأمین مسکن، توپ به زمین منتقدان انداخته شده که چرا زمان خانه‌دار شدن در ایران را حدود یک قرن برآورد می‌کنند!
طاهرخانی در این مصاحبه با زیر سؤال بردن محاسبات کارشناسان معیشتی اظهار کرد: «مشخص نیست این افراد محاسبات را چگونه انجام داده و مبنای این اظهارنظرها چیست. این افراد ظاهراً کم‌درآمدترین فرد را ملاک قرار می‌دهند، سپس متوسط قیمت مسکن در تهران را در نظر می‌گیرند و می‌گویند یک نفر برای خانه‌دار شدن به ۱۰۰ سال زمان نیاز دارد؛ اگر فرض کنیم کارگری با حداقل دستمزد بخواهد در محله‌ای مانند آرژانتین تهران ساکن شود، مشخص است که خانه‌دار شدن این فرد به ۱۰۰ سال زمان نیاز دارد!»
معاون وزیر راه و شهرسازی در ادامه با تأکید بر اینکه در دنیا محاسبات بر مبنای «متوسط قیمت مسکن شهری» و «متوسط درآمد» انجام می‌شود، مدعی شد که بسیاری با ساده‌سازی و برداشت شخصی و خلط دو مفهوم «دوره دسترسی» و «دوره انتظار»، آمارهای متفاوتی ارائه می‌کنند. او بر پایه آمارها و محاسبات وزارت متبوعش تا آبان ۱۴۰۵ مدعی شد: «متوسط طول دوره دسترسی به مسکن در مناطق شهری ۸.۵ سال است؛ به این معنا که فرد تمام درآمد خود را پس‌انداز کند و به خرید مسکن اختصاص دهد. اما در محاسبه طول دوره انتظار، فرض بر این است که فرد یک‌سوم درآمد خود را پس‌انداز می‌کند و بنابراین، با رقمی حدود ۲۶ تا ۲۷ سال برای دوره انتظار مسکن شهری مواجه هستیم.» …
