چالش بزرگ یک صنعت ۷۰ساله

هفت دهه قبل، در کنار انواع مواد آرایشی و بهداشتی خارجی وارداتی و محصولاتی که به‌صورت سنتی در کارگاه‌های کوچک تولید می‌شدند، صنعت مدرن آرایشی و بهداشتی ایران با مجموعه‌ای از کارخانه‌ها، برندهای داخلی و تولیدکنندگان تحت لیسانس آغاز به کار کرد. نخستین نشانه‌های شکل‌گیری این ساختار صنعتی به دهه ۱۳۳۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که هم‌زمان با توسعه صنایع دارویی و شیمیایی و سیاست جایگزینی واردات، تولید محصولات بهداشتی نیز در داخل کشور آغاز شد.

در دهه ۱۳۴۰، با ورود بخش خصوصی و شکل‌گیری برخی برندها، تولید محصولات آرایشی در ایران وارد مرحله تازه‌ای شد. دهه ۱۳۵۰ نیز با گسترش تولید صنعتی، همکاری با شرکت‌های خارجی و تولید تحت لیسانس همراه شد و بازار آرایشی و بهداشتی ایران از برندهای معتبر ایرانی پر شد؛ برندهایی که توان رقابت با برندهای خارجی را پیدا کرده بودند. ورود کالاهای قاچاق

 

پس از انقلاب و در سال‌های جنگ، محدودیت دسترسی به ارز و در نتیجه واردات کالا، صنعت داخلی را بیش از گذشته به‌سمت تأمین نیاز بازار از داخل سوق داد. با پایان جنگ و آغاز بازسازی اقتصادی، بازار بار دیگر با ورود برندهای خارجی و توسعه تولیدکنندگان داخلی گسترش یافت. در این میان، انواع کالاهای قاچاق و تقلبی نیز وارد بازار شد و به‌صورت غیررسمی بخشی از سبد خرید محصولات آرایشی و بهداشتی ایرانیان را تشکیل داد.

این موضوع با ممنوعیت واردات در راستای حمایت از صنایع داخلی، در اواخر دهه ۹۰ خورشیدی گسترش بیشتری پیدا کرد؛ چنان‌که امروز به یکی از بزرگ‌ترین آسیب‌های بازار آرایشی و بهداشتی ایران تبدیل شده است. به گفته «مهدی پیرصالحی»، رئیس سازمان غذا و دارو، این معضل هم‌زمان سلامت شهروندان را نیز تهدید می‌کند.

با وجود حضور گسترده محصولات قاچاق و تقلبی، ارزش کل بازار صنعت آرایشی و بهداشتی ۴۰۰ همت است که ۷۰ درصد آن را تولید داخل تشکیل می‌دهد. هم‌زمان، برخی محصولات بهداشتی ایرانی در بازارهای خارجی حضور دارند، اما در بخش آرایشی، «محصولات ایرانی کمتر توانسته‌اند وارد این بازارها شوند، چراکه با سطح عالی هنوز کمی فاصله وجود دارد».

این گفته یکی از تولیدکنندگان معروف محصولات آرایشی و بهداشتی ایران در نشست خبری هشتمین دوره نمایشگاه فرآورده‌های آرایشی و بهداشتی (ایران‌کازمتیکا) است. …