ایرانی که طهرانی‌مقدم ساخت

جوان آنلاین: جنگ تحمیلی عراق علیه ایران فقط میدان نبرد زمینی نبود. بخش تلخ و فرساینده آن، جنگ شهر‌ها بود؛ دوره‌ای که موشک‌های رژیم بعث بدون پاسخ درخور بر سر مردم فرود می‌آمد و ایران فاقد ابزار مناسب برای پاسخ متقابل بود. در آن شرایط سخت، کمبود سلاح و وابستگی تقریباً کامل به منابع خارجی یک واقعیت انکارناپذیر به‌شمار می‌رفت. شهر‌ها آسیب می‌دیدند، روحیه عمومی تحت فشار بود و نبود بازدارندگی مؤثر، هزینه سنگینی بر کشور تحمیل می‌کرد. همین واقعیت تلخ، زمینه ظهور رویکردی متفاوت شد؛ رویکردی که حسن طهرانی‌مقدم نمایندگی می‌کرد و بعد‌ها به یکی از ارکان قدرت دفاعی ایران تبدیل شد.

به گزارش تسنیم، شهید حسن طهرانی‌مقدم جنگ را صرفاً صحنه تحمل و مقاومت نمی‌دید. او آن را میدان تشخیص نیاز و طراحی پاسخ می‌دانست. وقتی فهمید دشمن از فاصله دور شهر‌ها را هدف گرفته و توان پاسخگویی ما بسیار محدود است، به‌جای پذیرش انفعال، مسیر ساختن را برگزید. ابتدا در ساماندهی توپخانه سپاه نقش ایفا کرد و سپس مأمور راه‌اندازی یگان موشکی شد. این حرکت صرفاً یک اقدام فنی یا مقطعی نبود؛ انتخابی استراتژیک بود که بر باور به توان داخلی و رد وابستگی پایدار استوار بود. او فهمیده بود که اگر پاسخ فقط به خرید و کمک خارجی متکی بماند، هر لحظه ممکن است قطع شود و کشور دوباره در موضع ضعف قرار گیرد.

اندیشه محوری او روشن و عمیق بود: وابستگی، ضعف را تثبیت می‌کند و خوداتکایی، امکان بازدارندگی واقعی را فراهم می‌آورد. او باور داشت که اگر بتوانی بسازی و دوباره بسازی، طرف مقابل ناچار است محاسبات خود را تغییر دهد. این نگاه، ایران را از موضع صرفاً تدافعی در برابر تجاوز عراق خارج کرد و به سمت ایجاد قدرتی برد که امروز بخش مهمی از بازدارندگی کشور را تشکیل می‌دهد. طهرانی‌مقدم با تأکید عملی بر "ما می‌توانیم"، باب خوداتکایی را در صنعت دفاعی گشود و نشان داد محدودیت می‌تواند نقطه آغاز حرکت باشد، نه پایان آن. او به جای تسلیم شدن در برابر شعار‌هایی که توان ملی را ناچیز می‌شمردند، مسیر آزمون و خطا، یادگیری و تولید را پیش گرفت. …