این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
با این حال، بخش قابلتوجهی از فعالیتهای تجاری، تولیدی، پیمانکاری و خدماتی، ماهیتا به معاملات مدتدار وابسته است، به نحوی که گاهی انعقاد قرارداد با وعده پرداخت آینده نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است. از این منظر، مساله اصلی در اقتصاد تورمی صرفا پرهیز از ایجاد طلب نیست؛ بلکه نحوه طراحی و مدیریت طلب اهمیت پیدا میکند. طلب، در فاصله میان ایجاد تعهد و دریافت وجه، در معرض مجموعهای از ریسکها قرار دارد؛ کاهش قدرت خرید پول، تاخیر در پرداخت، کاهش توان مالی بدهکار، طولانی شدن فرآیند وصول و از دست رفتن فرصتهای اقتصادی. بنابراین، قرارداد صرفا سندی برای تعیین تعهدات متقابل نیست؛ بلکه میتواند به ابزاری برای توزیع و مدیریت ریسک اقتصادی میان طرفین تبدیل شود. در چنین شرایطی، هرگاه انجام معامله با وعده پرداخت در آینده اجتنابناپذیر باشد، باید از سازوکارهایی استفاده شود که ریسک ایجاد طلب را از همان زمان انعقاد قرارداد مدیریت کند، در ادامه به برخی از راهکارهای موجود برای کاهش ریسک در چنین معاملاتی میپردازیم. اول، ترجیح چک بر سایر روشهای پرداخت مدتداردر قراردادهای با پرداخت مدتدار، انتخاب ابزار پرداخت اهمیت اساسی دارد. در میان ابزارهای مختلف، چک به دلیل برخورداری از ضمانت اجراهای ویژه قانونی و سازوکارهای خاص وصول، در بسیاری از معاملات نسبت به وعده شفاهی، رسید عادی یا حتی برخی دیگر از اسناد تجاری، از جمله سفته، ابزار مناسبتری برای تسریع در وصول طلب محسوب میشود. مهمترین مزیت چک، پیشبینی مسیر ویژه قانونی برای وصول آن است. به موجب ماده ۲۳ قانون صدور چک، در صورت تحقق شرایط مقرر قانونی، دارنده میتواند صدور اجراییه نسبت به کسری مبلغ چک و حقالوکاله وکیل را درخواست کند. …
