فردین قریشی، استاد روابط بینالملل دانشگاه تهران: نخستین فرصت، بازسازی ابتکار سیاسی ایران است. مجمع عمومی سازمان ملل تنها محلی برای بیان مواضع کشور نیست؛ فرصتی است برای گفتوگو با طیف گستردهای از دولتها و جلوگیری از آنکه مسأله ایران صرفاً در چارچوب تقابل تهران و واشنگتن تعریف شود. پیام رئیسجمهوری باید روشن، منسجم و آیندهنگر باشد: ایران خواهان جنگ و تشدید تنش نیست، اما از حقوق و منافع اساسی خود نیز صرفنظر نمیکند و برای یک راهحل سیاسی متوازن آمادگی دارد.
فرصت دوم، فعال کردن دیپلماسی چندلایه است.
گفتوگو با کشورهای اروپایی، چین، روسیه، کشورهای خلیج فارس و سایر بازیگران مؤثر باید از سطح دیدارهای تشریفاتی فراتر رود و بر چند موضوع مشخص متمرکز شود: کاهش تنش، جلوگیری از سوءمحاسبه، امنیت کشتیرانی و انرژی، مسائل بشردوستانه و ایجاد مقدمات یک روند سیاسی. در این میان، برخی کشورها میتوانند در صورت وجود اراده سیاسی، نقش تسهیلکننده ارتباط میان طرفهای درگیر را ایفا کنند. در شرایط فعلی، کانالهای غیرمستقیم، واسطههای معتبر و ارتباطات دیپلماتیک پشت صحنه میتوانند کارکرد مهمتری از مذاکرات مستقیم داشته باشند: انتقال پیام، سنجش مواضع طرف مقابل و شناسایی موضوعاتی که امکان گفتوگو درباره آنها وجود دارد.
هدف، ساختن «فرآیند» است، نه تولید یک تصویر رسانهای. از منظر اقتصادی نیز حتی کاهش محدود تنش میتواند بر انتظارات اقتصادی، تجارت خارجی، صادرات انرژی و ریسک سرمایهگذاری اثر بگذارد. بنابراین دیپلماسی نیویورک، اگر هوشمندانه مدیریت شود، میتواند بخشی از هزینههای اقتصادی ناشی از عدم … …
