سرمقاله آرمان امروز/ ترامپ بازنده انتخابات است؟ | آخرین خبر

دموکرات‌ها برای گرفتن مجلس نمایندگان تنها به سه کرسی خالص نیاز دارند؛ رقمی به‌مراتب کوچک‌تر از چهار کرسیِ لازم برای تصاحب سنا. با این حال، این نتیجه فقط از محبوبیت ملی رئیس‌جمهور به دست نمی‌آید. بازترسیم حوزه‌ها، تمرکز کرسی‌های دموکرات در شهرهای بزرگ، تعداد دموکرات‌های حاضر در حوزه‌های ترامپ‌پسند، نامزدهای بازنشسته، و منابع مالی دو حزب، تبدیل رأی ملی به کرسی را تعیین می‌کنند.

با وجود این موانع ساختاری، منطق معمول انتخابات میان‌دوره‌ای به زیان حزب مستقر در کاخ سفید عمل می‌کند؛ به‌ویژه هنگامی که ارزیابی اقتصاد و هزینه زندگی منفی باشد. تحلیل سطح نخبه باید از دو خطای رایج پرهیز کند: نخست، نتیجه‌گیری از رأی ملی به نتیجه هر حوزه؛ دوم، نادیده گرفتن امکان آن‌که دموکرات‌ها مجلس را بگیرند اما سنا در اختیار جمهوری‌خواهان بماند. این سناریوی «کنگره دوپاره» در سال ۲۰۲۶ کاملاً محتمل است، به‌ویژه با توجه به این‌که آستانه پیروزی در مجلس (سه کرسی) به‌مراتب پایین‌تر از آستانه پیروزی در سنا (چهار کرسی) است.

اقتصاد مهم‌ترین متغیر ملی این انتخابات است، اما باید آن را دقیق تعریف کرد. نظرسنجی‌های پیو در تابستان ۲۰۲۶ نشان می‌دادند تنها حدود یک‌چهارم آمریکایی‌ها (۲۴ درصد) وضعیت اقتصاد را خوب یا عالی ارزیابی می‌کنند، رقمی که نسبت به ۲۸ درصدِ ژانویه همان سال نیز افت کرده است. موضوع‌های ملموس برای رأی‌دهنده—هزینه مسکن، مواد غذایی، انرژی، بیمه و دستمزد واقعی—معمولاً از شاخص‌های کلان در تعیین ادراک سیاسی اثرگذارترند. از این جهت، فشار هزینه زندگی می‌تواند به رأی تنبیهی علیه حزب حاکم تبدیل شود. در عین حال، رابطه میان اقتصاد و رأی مکانیکی نیست. قطبی‌شدن حزبی سبب می‌شود بسیاری از رأی‌دهندگان یک وضعیت اقتصادی مشابه را به‌گونه‌ای متفاوت تفسیر کنند. جنگ با ایران نیز باید نه به‌عنوان یک علت مستقل و قطعی، بلکه از طریق چهار کانال … …