مونا فلسفی، دکترای روان‌شناسی سلامت و درمانگر تخصصی کودک و نوجوان به همشهری می‌گوید: «درخواست مکرر کودک برای بازی با والدین لزوما نشانه وجود مشکل نیست. بعضی کودکان ذاتاً اجتماعی‌ترند و از تعامل با دیگران بیشتر لذت می‌برند. در حالی که بعضی دیگر راحت‌تر خودشان را سرگرم می‌کنند. سن و مرحله رشدی کودک هم نقش دارد؛ طبیعتاً نمی‌توانیم از یک کودک خردسال همان انتظاری را داشته باشیم که از کودک بالای ۷ سال داریم. از طرف دیگر، محیط بیش از حد محرک مثل مانند دسترسی به اسباب‌بازی‌های متعدد و سرگرمی‌های متنوع، تمرکز کودک را کم می‌کند. صفحه‌نمایش‌ها و محتوای دیجیتال سریع و متنوع در دنیای بچه‌های امروز خیلی فراگیر شده‌اند. بنابراین صرف اینکه کودکی مرتب والدینش را به بازی دعوت می‌کند، برای نتیجه‌گیری درباره وابستگی یا ناتوانی او کافی نیست.»
فلسفی می‌گوید: «وقتی کودک همیشه می‌گوید با من بازی کن، لزوما دنبال اسباب‌بازی و سرگرمی نیست. گاهی دنبال توجه و ارتباط، بازی باکیفیت و همراهی عاطفی والد است یا عادت کرده که دیگران سرگرمش کنند. به همین دلیل، مهم‌تر از تعداد دفعاتی که کودک والدینش را به بازی دعوت می‌کند، این است که آیا می‌تواند متناسب با سن و مرحله رشدی خود، برای مدتی بدون حضور دائمی بزرگسال بازی کند یا خودش را سرگرم نگه دارد؟» …
دانلود از کافه بازار
