اما در ایران به ندرت متفکری مستقلا درباره این موضوع اندیشیده، کاوش و تحقیق کرده و دراین‌باره صاحب نظر و تئوری است، همچون سون تزو، ماکیاولی و معاصران کلاوزویتس، ریمون آرون، رنه ژیرار و بسیار چهره‌های دیگر که از بُعد فلسفی به جنگ پرداخته‌اند، ازجمله کارل اشمیت، هابز، آگامبن و دیگران. جنگ و خشونت با آدمی زاده شده و تا زمان مرگش همراه او است. اگر به جنگ از بعد وسیع‌تری بنگریم و به روابط روزمره تعمیمش بدهیم، باید گفت ما همواره در حال جنگ هستیم؛ جنگ با خود و جنگ با دیگری. شمس لنگرودی حتی در اشعار عاشقانه حافظ و مولانا اثرات ستیزه‌گری و جنگ‌طلبی را ردیابی می‌کند. جنگ بخشی جدایی‌ناپذیر از جامعه است که به آن تحمیل شده یا خودش به استقبال آن رفته است.
آدمی از جنگ و چهره کریه آن بیزار است، اما چه می‌شود که گاه به آن عشق می‌ورزد و حتی به آن اعتیاد پیدا می‌کند. تجسم این اعتیاد، نه به‌عنوان نخست‌وزیر بلکه به‌عنوان فرد، نتانیاهو و حامیانش هستند و تا چنین افرادی هستند، جنگ اجتناب‌ناپذیر خواهد بود و مقاومت حیثیت دارد. از این‌رو است که جنگ موضوعی صرفا نظامی نیست و باید به همه ابعاد آن اندیشید. جنگ رهایمان نمی‌کند و حتی اگر خودمان را کنار بکشیم، از درزها و منافذ به زندگی راه می‌یابد و ما را می‌گزد. از این‌رو است که متفکران جنگ‌پژوه ازجمله کلاوزویتس، آرون و ژیرار اهمیت پیدا کرده و ما در این روزگار به سراغشان می‌رویم. …
دانلود از کافه بازار
