«شوتینگا»؛ قسمت اول دنیایی که هنوز کامل نشده، اما ارزش ماندن دارد

«شوتینگا» را باید با جمله کارگردانش دید. وقتی معیریان می‌گوید می‌خواسته‌اند قاطینگا و پاتینگای دهه‌های قبل را گسترش بدهند و یک مجموعه بسازند، خیلی از انتخاب‌های فیلم از حاشیه به متن می‌آیند. زبان «اینگا»، آکناها، وزیر، و حتی تنهایی مروارید در پایان، اضافه‌های یک قصه نیستند؛ گره‌های باز یک جهان‌اند.

مهم‌ترین گره همین جهان، رازی است که دیر لو می‌رود؛ وزیر شوتینگا می‌خواسته بچه را به آب بیندازد اما آکناها نگذاشته‌اند و خودشان بزرگش کرده‌اند. آب در فیلم دو چهره دارد؛ ابزار حذف از نگاه قدرت و ابزار نجات از نگاه مردم. همین دوگانگی به فانتزی وزن می‌دهد و سفر امروز برای گیاه کمیاب و نجات پریناز را ادامه همان نجات قدیمی می‌کند.

فیلم در جزئیات فرهنگی می‌درخشد. سکانس رویا که به‌جای قند، نمک روی سر شخصیت ساییده می‌شود، خلاقانه‌ترین جابه‌جایی فیلم است؛ رویایی که قرار نیست شیرین باشد، شور است مثل جزیره. جواب قاطع علی فروتن به شخصیت مروارید نیز تنها لحظه‌ای است که فیلم از قالب فیتیله‌ای بیرون می‌آید و لحن پدرانه می‌گیرد؛ این‌جا ماجراجویی بازی نیست، تعهد است.

آموزش در «شوتینگا» با شعر داده می‌شود نه نصیحت. عمه‌اینگا در استقبال … …