[شجاع‌الدین ابراهیمی] با انسان عصر سرسامدر تمدن متخلخل قرن

دیشب هم چون شب‌های یلدایی دیگر، در کوشک شیشه‌ای تنهایی‌ام نشسته بودم و در حضور فکرهای متناوبی که همیشه جمجمه‌ام را احاطه کرده‌اند، به سرسام سیاهی می‌اندیشیدم که زندگی را در بسیط این قرن به تلواسه‌گاه اضطراب روح بشر تبدیل کرده است و سرنوشتی دوزخی را برای انسان معاصر تدارک دیده است. 

و این تمامت نحوست تمدن متخلخلی نیست که در عصر ظهور سرگیجه‌ها، به تاریخ ترک‌خورده خاک حادث گردیده است. باید به باور رسید که خورشید پیر می‌شود و ستاره‌ها خواهند شکست و انسان در درازنای فصول ابدی بی‌هویتی به مردن ادامه خواهد داد. من این پیشگویی را برای گربه کورم که مشغول لیسیدن فنجان دل‌گرفته قهوه است و از انسانیت در حال انهدام چیزی نمی‌داند، زمزمه کردم.

  باری، شکسته و خسته، برای آرامش اعصاب باید به دفتر شعرم سفر کنم تا در هوای زلال روزهای آبی گم‌شده، در بطن لحظه‌های کبیسه، بذر سبز خاطره بپاشم.

  پژواک تمام قدم‌های قدیمم را از سواحل سیحون، باغ‌های انطاکیه و کوهپایه‌های سلوکیه می‌شنوم و من می‌روم، همچنان با حرکتی امواجی، به سمت خلیج رؤیاها در آن‌سوی سرزمین آرام روح. در مسیر اثیری عشق، ابرهای شیری تماشایی را می‌بینم که از فراز گلدسته سپیده عبور می‌کنند. از میان بادها و باغ‌ها می‌گذرم و با بوییدن مدام گل‌های سناور، مست از عطر آب و موسیقی نسیم … …