به گزارش فرادید؛ داریوش پس از تثبیت سلطه خود بر مصر در اواخر قرن ششم پیش از میلاد، دستور ساخت کانالی میان رود نیل و دریای سرخ را صادر کرد. این آبراه میتوانست ارتباط مصر با دیگر بخشهای امپراتوری ایران را آسانتر کند. هرچند کانال داریوش بهعنوان یک مسیر آبی دائمی دوام نیاورد، اما به هر حال این شاهکار مهندسی شایسته توجه بیشتری است.
مُهر داریوش بزرگ؛ اثر مُهر مومی، تبس، مصر، حدود قرن ششم تا پنجم پیش از میلاد
داریوش یکم، مشهور به داریوش بزرگ، سومین فرمانروای امپراتوری هخامنشی بود که از سال ۵۲۲ تا ۴۸۶ پیش از میلاد حکومت کرد. در دوران سلطنت او، قلمرو امپراتوری ایران از دره سند در شرق تا دریای اژه، مصر و لیبی در غرب امتداد داشت.
هنگامی که داریوش یکم به تخت نشست، امپراتوری هخامنشی بزرگترین قدرت سیاسی خاورمیانه بود. مصر نیز به تصرف ایرانیان درآمده بود. این سرزمین از دو جهت اهمیت فراوانی برای امپراتوری داشت: یکی تولید غلات و دیگری کنترل دسترسی به شرق دریای مدیترانه.
داریوش از سازندگان پرکار تاریخ ایران بود. یکی از بزرگترین طرحهای عمرانی او، ایجاد ارتباط میان رود نیل و دریای سرخ بود. تا آن زمان، کالاهایی که میان مصر و دریای سرخ جابهجا میشدند، عمدتاً از مسیرهای زمینی عبور میکردند. پیمودن این راهها به شمار زیادی حیوان بارکش، نیروی انسانی، ذخایر آب و تدابیر امنیتی نیاز داشت.
بااینحال، مسیر آبی مستقیمی میان خلیج فارس و دریای مدیترانه وجود نداشت. کشتیها میتوانستند از رود نیل بهسمت پاییندست حرکت کنند و به مدیترانه برسند. از سوی دیگر، کشتیهایی که از مصر وارد دریای سرخ میشدند، میتوانستند بهسمت دریای عرب حرکت کنند و سرانجام به خلیج فارس برسند.
داریوش میدانست که نمیتواند فاصلههای عظیم میان ساتراپیهای امپراتوری را از میان بردارد، اما میتوانست عبور از این فاصلهها را آسانتر کند. فرعونهایی که پیش از داریوش تلاش کرده بودند
تندیس سنوسرت سوم، پادشاه مصر در دوره پادشاهی میانه، حدود سالهای ۱۸۷۴ تا ۱۸۵۵ پیش از میلاد …


دانلود از کافه بازار




























































