سکانس آغوش در سریال «یل»، همانطور که میشد پیشبینی کرد، به یکی از جنجالیترین حاشیههای روزهای اخیر شبکههای اجتماعی تبدیل شد؛ سکانسی که در آن بابک حمیدیان، در نقش فرزند، سهیلا رضوی را در آغوش میگیرد؛ آغوشی میان مادر و فرزند، در موقعیتی عاطفی و در بستر روایتی که شخصیت فرزند آن، در جبهه مقابله با ساواک قرار دارد. حالا خبر توقیف سریال نیز بر دامنه این حواشی افزوده و بحثها را از یک سکانس نمایشی به موضوعی فراتر کشانده است.
در این میان، واکنشها طیف متنوعی داشته است. عدهای با استناد به سن سهیلا رضوی و برداشتهای فقهی درباره احکام مربوط به زنان میانسال، اساساً این آغوش را فاقد اشکال شرعی میدانند. گروهی دیگر، انتشار مجدد این سکانس از سوی سازندگان سریال(برادران محمودی نسخه کامل سکانس را در اینستاگرام منتشر کردهاند)، آن هم پس از شکلگیری جنجالها، را نوعی لجبازی و اصرار بر موضعی چالشبرانگیز تلقی کردهاند و خواستار برخورد قاطع شدهاند. اما فارغ از این اختلافنظرها، شاید پرسش مهمتر این باشد: چرا یک آغوش ساده در یک اثر نمایشی باید تا این اندازه به مسئلهای مناقشهبرانگیز تبدیل شود؟
واقعیت این است که سینمای ایران سالهاست با محدودیتهایی مواجه است که آثار آن را نه فقط در سطح مناسبات اجتماعی، بلکه در عمیقترین لایههای احساسی و عاطفی روایت نیز میتوان مشاهده کرد. این محدودیتها گاهی چنان در جزئیات زندگی روزمره نفوذ کردهاند که حتی طبیعیترین رفتارهای انسانی نیز در بازنمایی سینمایی، صورتی تصنعی به خود گرفتهاند.
برای نمونه، در فیلم ماندگار «مادر» ساخته علی حاتمی، با وجود فضاسازی کمنظیر، ترکیب بازیگری درخشان و دیالوگهای شاعرانه و تأثیرگذار، محدودیتهای موجود در بازنمایی روابط عاطفی، در بخشهایی از اثر به چشم میآید. گویی احساسات شخصیتها، با وجود آنکه در کلام و نگاه جریان دارند، در کنشهای فیزیکی مجال بروز کامل پیدا نمیکنند. این مسئله را در آثار بسیاری از چهار پنج دهه اخیر سینمای ایران نیز میتوان دید؛ از روابط خانوادگی گرفته تا صمیمیت میان اعضای یک خانواده و حتی سادهترین موقعیتهای زندگی خصوصی. …


دانلود از کافه بازار






























































































































































