بازار
عباس زودتر از بقیه از اتاق بیرون می‌آید. پشت سرش فرمانده پایگاه، در حالی که نقشه‌های طراحی عملیات را در دست گرفته خارج می‌شود.
دست می‌گذارد روی شانه عباس و می‌گوید: باز که تند رفتی برادر دوران! چند لحظه بمون.
عباس با چهره‌ای آرام و لبخندی محجوب منتظر حرف‌های فرمانده می‌ماند.
فرمانده دستی به ریشهای مشکی‌اش می‌کشد و می‌گوید:
عباس تو معاون عملیات این پایگاهی، فرمانده عملیاتی. این دفعه رو پرواز نکن، بمون تو اتاق عملیات. چند بار بگم؟ ریسک عملیات بالاست. زدن پالایشگاه الدوره اونم حالا که بغداد آماده است واسه اجلاس سران جنبش عدم تعهد، یعنی دست کردن تو لونه زنبور!
عباس می‌خندد و با اطمینان در چشم‌های فرمانده‌ای که هم‌سن و سال خود او است نگاه می‌کند و می‌گوید:
اصلاً بیا اسم عملیات رو عوض کنیم. به جای عملیات بغداد بذاریم عملیات بی‌بازگشت، چطوره؟
یک قدم به فرمانده نزدیک‌تر می‌شود و با صدایی آرام‌تر ادامه می‌دهد: حرفم همونه که تو جلسه هم گفتم. من نمی‌تونم حالا که ریسک پرواز بالا رفته عقب بکشم.
بعد دستی روی شانه فرمانده پایگاه می‌گذارد و با همان لحن شوخ‌طبعانه همیشگی‌اش می‌گوید: اصلاً پرواز تازه وقتی خطرش میره بالا جذاب‌تر می‌شه!
فرمانده چشمش می‌ماسد روی نام عباس دوران که روی سینه او دوخته شده بود. آب دهانش را با درد فرو می‌برد.
عباس یاعلی می‌گوید و دستش را بالای سر تکان می‌دهد و می‌رود.
این آخرین ملاقات فرمانده با عباس بود.
[۱۱ اسفندماه ۱۴۰۴، پایگاه هوایی شهید عباس دوران]
مجید از اتاق عملیات بیرون می‌آید. دو روز است که لباس رزم از تنش درنیامده.
فرمانده پشت سرش می‌آید و صدایش می‌زند و می‌گوید:
واستا مجیدجان، صبر کن برادر من! باز که تند رفتی. اطاعت از مافوق واجبه‌ها سرتیپ کاظمی!
مجید لبخند می‌زند: جسارتاً من سر حرفم هستم امیر. من یا یک نفر دیگه چه فرقی می‌کنه؟ این عملیات باید انجام بشه.
فرمانده شانه مجید را می‌فشرد و می‌گوید:
شما سرمایه این پایگاهی مجیدجان، سرمایه مملکتی! اجازه بده تو این عملیات بچه‌های دیگه برن، تو بمون … …
