بازار
غفلت از مجنی‌علیه در فیلم
در این نشست علیرضا مشهدی‌زاده -عضو هیات علمی دانشکده حقوق دانشگاه آزاد (واحد تهران مرکز)- با قدردانی از برگزاری چنین نشست‌هایی گفت: این نشست‌ها در سطح کشور بی‌نظیر است و دانشجویان حقوق را از فضای کتاب و جزوه بیرون می‌آورد و با مسائل تازه‌ای روبه‌رو می‌کند.
او با اشاره به تفاوت نگاه سینما و حقوق ادامه داد: کار سینما تبدیل مضامین اخلاقی، حقوقی و اجتماعی به نوعی سرگرمی است.
به گفته او، فیلمساز باید این مضامین را در قالب درام بگنجاند تا مخاطب بتواند دو ساعت تماشایشان کند، بنابراین نمی‌توان با نگاه صرفاً حقوقی به فیلم نگاه کرد.
او افزود که در پس هر صحنه مضامین مختلفی نهفته است و نمونه‌اش سینمای هالیوود است که حتی یک دادگاه معمولی را به روایتی دراماتیک تبدیل می‌کند، مثلاً قاضی‌ای که میان اجرای قانون و پیروی از احساسات برآمده از پرونده درگیر است.
مشهدی‌زاده درباره نگاه فیلم به قصاص گفت در مواجهه با جرایم دو الگوی «نظام کیفری سخت» (مانند چین و آمریکا) و «نظام کیفری نرم» (مانند کشورهای اروپایی) وجود دارد و باید دید قانونگذار یا عقل جمعی هر جامعه در چه بستری به یکی از این دو رسیده است. او پرسید آیا صرف زیر سؤال بردن یک مجازات و تکیه بر روندهایی که از دیگر کشورها ترجمه شده، با مقتضیات کشور ما سازگار است.
این استاد حقوق در پایان سخنانش گفت: در فیلم‌ها و سریال‌های ما معمولاً خانواده مجنی‌علیه دیده نمی‌شود و همیشه در روند دادرسی تصویرشده، مجرم را می‌بینیم.
به گفته او، کمتر اثری عمق جنایت را نشان داده و ظلمی را که بر خانواده مقتول رفته به تصویر کشیده است، در حالی که در «زنده‌شور» مخاطب به‌شدت با خانواده قاتلان همدردی می‌کند.
مشهدی‌زاده «زنده‌شور» را فیلمی زیبا، گذرا، قابل‌توجه و مخاطب‌پسند دانست که به گمان او بیشترین فروش را هم داشته، اما گفت مانند بسیاری از آثار دیگر، مجازات مجرم و رنج و ظلم واردشده بر مجنی‌علیه در آن مغفول مانده است.
روایت یک شب از هزاران شب …
