به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم، تاریخ هر ملتی، فراز و فرودهایی دارد که مثل دانههای تسبیح به هم وصل شدهاند. اما گاهی، دورهای از راه میرسد که گویی تسبیح پاره میشود و دانهها هر کدام به سویی میروند. برای ما ایرانیها، بازخوانی آنچه در دهه نود گذشت، شباهت عجیبی به تماشای یک فیلم تراژیک دارد. فیلمی که با لبخند و وعده شروع شد، اما در نهایت با سفرههای کوچکشده و چشمهای نگران به پایان رسید.
پژوهشنامهای که در یک مجلد تحت عنوان «دهه سوخته» به تازگی توسط مرکز مطالعات راهبردی تسنیم منتشر شده، دقیقا همین روایت را هدف قرار داده است. این اثر در واقع آینهای است روبروی کارنامه دولتهای یازدهم و دوازدهم تا نشان دهد چگونه «فرصتسوزی» میتواند یک کشور در حال جهش را به ایستگاه انتظار و رکود بکشاند. این اثر که متشکل از هفت بخش مجزا است، کارنامه دولتهای یازدهم و دوازدهم را مورد واکاوی قرار داده و نشان داده است که یکی از مهمترین سالهای کشور، چگونه به فصلی برای تجربه تلخ ناکارآمدی بدل شد.
بخش اول: اقتصاد در سراشیبی سقوط
این بخش به تورم، رکود و وضعیت سفره مردم اشاره دارد. وقتی از معیشت حرف میزنیم، از نبض زندگی مردم میگوییم. در سالهای مورد بحث، این نبض به شماره افتاد. اقتصاد ایران که باید با تکیه بر توان داخلی و تولید ملی، بنبستها را میشکست، در این دوره با سیاستهای اشتباه به وضعیتی گرفتار شد که خروج از آن با هزینههای گزافی همراه میشد. تورمهای پیدرپی و رکودی که سایهاش بر سر بازار سنگینی میکرد، آرامآرام قدرت خرید مردم را بلعید. مسکن که روزگاری برای طبقه متوسط یک دارایی در دسترس بود، به رویایی دور و دراز تبدیل شد و مستأجران در دور باطل افزایش قیمتها گرفتار شدند. …
