تهران در حال خفه شدن است؛ نه استعارهای برای توصیف یک وضعیت ناخوشایند، بلکه واقعیتی که هر سال با سرد شدن هوا، دوباره به زندگی میلیونها شهروند تحمیل میشود. آسمان خاکستری، بوی دود، سرفههای مداوم، تشدید بیماریهای تنفسی و قلبی و نگرانی خانوادههایی که نمیدانند فرزندان و سالمندانشان چه هوایی را تنفس میکنند، به بخشی از زندگی روزمره پایتخت تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، مردم از مسئولان انتظار دارند به جای توضیح درباره پیچیدگی مدیریت آلودگی هوا، نتیجه اقداماتشان را نشان دهند. اما پاسخها همچنان تکراری است.
امروز علیرضا زاکانی، شهردار تهران، در پاسخ به پرسش روزنامه فرهیختگان درباره سهم شهرداری در آلودگی هوا، گفت: «۲۳ دستگاه مسئول آلودگی در شهر تهران هستند که یکی از آنها شهرداری است» و تأکید کرد شهرداری در حوزه برقیسازی، حملونقل عمومی، اقدامات فنی و عمرانی، زیستمحیطی و فضای سبز، حتی فراتر از وظایف خود عمل کرده است.
این اظهارات، فارغ از اینکه عملکرد شهرداری در این حوزه تا چه اندازه قابل دفاع باشد، یک پرسش جدی را دوباره مطرح میکند: چرا در کشوری که قانون مشخصی برای مقابله با آلودگی هوا دارد، هنوز مسئولیتها میان دستگاهها سرگردان است و هیچکس پاسخگوی نتیجه نهایی نیست؟
۲۳ دستگاه مسئولاند؛ قبول. اما این عدد نباید به سپری برای فرار از پاسخگویی تبدیل شود. قرار نیست هر دستگاه در زمان بحران، فهرستی از سایر مسئولان ارائه کند و سهم خود را در میان انبوهی از مسئولیتها گم کند. مردم نه با تعداد دستگاههای مسئول کاری دارند و نه قرار است اختلافات و ناهماهنگیهای مدیریتی را حل کنند. آنها هوای سالم میخواهند؛ حقی که نباید هر زمستان به مطالبهای دستنیافتنی تبدیل شود. …


دانلود از کافه بازار

























































































































































![[دکتر علی دارابی] ناکارآمدی نهادهای بینالمللی](/news/u/2026-11-22/ettelaat-aulv0.jpg)
![[رامین مجنون پیلهرود] پیمان عدم تعرض در خلیج فارس](/news/u/2026-11-22/ettelaat-v7zah.jpg)





