بازار
در این وضعیت، جمله هایی مانند تو همیشه همین طور هستی یا تو هیچ وقت من را نمی فهمی، امکان گفت وگو را محدود می کنند. طرف مقابل به جای شنیدن نیاز یا ناراحتی مطرح شده، احساس می کند باید از شخصیت خود دفاع کند.
اختلاف در رابطه اجتناب ناپذیر است. دو انسان با تجربه ها، اولویت ها و نیازهای متفاوت نمی توانند همیشه نظر یکسانی داشته باشند. مسئله این نیست که زوج ها هرگز دعوا نکنند؛ مسئله این است که هنگام اختلاف، چه رفتاری با یکدیگر دارند. گزارش تازه چه می گوید؟
واشنگتن پست در گزارشی با اشاره به نظر متخصصان روابط، بر اهمیت نگاه تیمی در مدیریت تعارض تاکید کرد. در این رویکرد، زوجین به جای قرار دادن خود در دو سوی یک میدان جنگ، تلاش می کنند مسئله را مشکلی مشترک ببینند که باید برای آن راه حلی پیدا شود.
پژوهش های مرتبط با زبان ما در روابط نیز نشان داده اند استفاده از زبان جمعی می تواند با برخی شاخص های بهتر رابطه ارتباط داشته باشد. با این حال، صرف گفتن ما به جای من، رابطه را سالم نمی کند. اگر زبان مشترک برای پنهان کردن نابرابری، کنترل یا اجبار استفاده شود، ظاهر همبستگی با واقعیت رابطه تفاوت خواهد داشت.
آنچه اهمیت دارد، رفتار واقعی زوجین است: آیا هر دو فرصت حرف زدن دارند؟ آیا هر دو مسئولیت سهم خود را می پذیرند؟ آیا امکان مخالفت بدون تحقیر وجود دارد؟ و آیا بعد از اختلاف، اقدامی برای ترمیم رابطه انجام می شود؟ سه رفتاری که دعوا را از مسیر حل مسئله خارج می کند
نخست، حمله به شخصیت به جای توصیف رفتار است. گفتن اینکه وقتی قرارمان را فراموش کردی ناراحت شدم، با گفتن اینکه تو آدم بی مسئولیتی هستی تفاوت دارد. جمله اول درباره یک اتفاق مشخص و اثر آن است؛ جمله دوم هویت فرد را هدف می گیرد. …
