بازاراین بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
این پرسش به همان اندازه که درباره اخلاق است، درباره اقتصاد نیز هست. بازار فقط جایی نیست که در آن کالا، خدمت یا دارایی با پول مبادله میشود. بازار مجموعه‌ای از روابط، قراردادها، تعهدات و انتظارات متقابل است و به همین دلیل، نوع رفتاری که در آن شکل می‌گیرد، می‌تواند بر کیفیت روابط اقتصادی و حتی بر کیفیت جامعه اثر بگذارد. پس باید بازار را نه فقط به‌عنوان سازوکار تخصیص منابع، بلکه به‌عنوان یک نهاد اجتماعی و حتی یک نهاد آموزشی نگاه کرد. این تعبیر تازه‌ای نیست. اقتصاددانان از مدت‌ها پیش درباره رابطه بازار و اخلاق اندیشیده‌اند. شاید آدام اسمیت بیش از هر کس دیگری قربانی یک سوءتفاهم تاریخی شده باشد. بسیاری او را مدافع جامعه‌ای می‌دانند که در آن هرکس صرفا به دنبال منفعت شخصی خود است و بازار، بی‌آنکه به اخلاق نیازی داشته باشد، کار خود را می‌کند. اما اسمیت پیش از نگارش «ثروت ملل»، فیلسوف اخلاق بود و در «نظریه احساسات اخلاقی» درباره همدلی، انصاف، خویشتن‌داری و داوری اخلاقی انسان‌ها نوشته بود. مساله او این بود که چگونه می‌توان نظمی اجتماعی ساخت که انسان‌ها برای همکاری با یکدیگر مجبور نباشند همه فضایل خود را همیشه و در همه شرایط به نمایش بگذارند. … روزنامه دنیای اقتصاد / ۱۴۰۵/۰۷/۱۳
بازار؛ مدرسه فراموش‌شده اقتصاد ایران + فایل صوتی
حجت‌الله صیدی، رئیس سازمان بورس و اوراق بهادار، درباره کتاب «روزگار محسن» جمله‌ای گفت که بیش از آنکه اقتصادی به نظر برسد، رنگ‌وبوی اخلاقی و اجتماعی دارد: «بازار، اگر درست فهمیده شود، فقط محل معامله و تبادل کالا نیست، بلکه مدرسه‌ای است برای یادگیری اعتماد، مسوولیت، ریسک و آینده‌نگری.» با درنگی در این عبارت، متوجه می‌شویم موضوع بسیار فراتر از توصیه‌ای اخلاقی به کاسب و تاجر است. این جمله ما را به یکی از پرسش‌های قدیمی و بنیادین علم اقتصاد بازمی‌گرداند: بازار با انسان چه می‌کند؟
