حدید ۱۱۰ در برابر شاهد ۱۳۶ و آرش ۲؛ سه نسل متفاوت از پهپادهای انتحاری ایران

به گزارش خبرنگار امنیتی و دفاعی تابناک؛ وقتی در بهمن ۱۴۰۳ تصاویر پهپاد حدید ۱۱۰ منتشر شد، نخستین چیزی که توجه کارشناسان را جلب کرد، موتور جت و طراحی متفاوت بدنه آن بود. ایران پیش از این با پهپادهایی مانند شاهد ۱۳۶ و آرش ۲، توانایی خود را در ساخت مهمات سرگردان دوربرد به نمایش گذاشته بود، اما حدید ۱۱۰ از نظر سرعت در رده دیگری قرار می‌گرفت. اطلاعات منتشرشده برای این پهپاد از سرعت حدود ۵۱۰ کیلومتر بر ساعت، برد ۳۵۰ کیلومتر و سرجنگی ۳۰ کیلوگرمی حکایت داشت؛ مشخصاتی که نشان می‌داد مأموریت آن بیشتر بر حمله سریع در فاصله‌های منطقه‌ای متمرکز است تا پرواز طولانی به سمت اهداف دوردست.

اهمیت این تفاوت پس از جنگ رمضان بیشتر شد. گزارش‌های منتشرشده از استفاده عملیاتی حدید ۱۱۰ در عراق، در کنار افزایش فعالیت پهپادی در خلیج فارس و تنگه هرمز، این پرسش را مطرح کرده است که ایران در حال توسعه چه ترکیبی از پهپادهای انتحاری و شناسایی است و هرکدام از این پرنده‌ها در یک درگیری احتمالی با آمریکا چه نقشی خواهند داشت. مقایسه حدید ۱۱۰ با شاهد ۱۳۶ و آرش ۲ نشان می‌دهد که این سه پهپاد قرار نیست جای یکدیگر را بگیرند؛ تفاوت در پیشران، برد، سرعت و نوع مأموریت، آن‌ها را به ابزارهایی با کارکردهای متفاوت تبدیل کرده است.

  حدید ۱۱۰؛ سرعت بیشتر در برابر برد کمتر

حدید ۱۱۰ که با نام دالاهو نیز شناخته می‌شود، در ۲۴ بهمن ۱۴۰۳ در نمایشگاه دستاوردهای دفاعی ایران معرفی شد. طراحی بال‌مثلثی، بدنه زاویه‌دار و ورودی هوای موتور در بخش بالایی بدنه، از ویژگی‌های قابل مشاهده این پهپاد هستند. پیشران آن یک موتور جت کوچک است و بر اساس اطلاعات پایگاه ODIN ارتش آمریکا، سرعت پروازی آن به حدود ۵۱۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسد.

در همان اطلاعات، برد حدید ۱۱۰ حدود ۳۵۰ کیلومتر، سقف پرواز آن ۳۰ هزار فوت، وزن سرجنگی ۳۰ کیلوگرم و مداومت پروازی حداکثر یک ساعت اعلام شده است. این ارقام، مبنای مناسبی برای مقایسه اولیه هستند، اما اطلاعاتی مانند وزن کل، میزان سوخت، مدل دقیق موتور و دقت اصابت هنوز به شکل مستقل و کامل منتشر نشده‌اند. …