اما در اقتصاد امروز ایران، نیاز به لباس گرم لزوماً به معنای خرید لباس تازه نیست. خانواده‌ای که تا چند سال پیش با شروع پاییز برای اعضای خانه لباس زمستانی می‌خرید، حالا ممکن است ابتدا کمد لباس‌ها را زیرورو کند و اگر چیزی کم بود، راهی بازار شود. فاصله میان نیاز و خرید، همان جایی است که رکود خود را نشان می‌دهد؛ نه لزوماً با تعطیلی مغازه‌ها، بلکه با مشتریانی که می‌آیند، قیمت می‌پرسند و دست‌خالی برمی‌گردند.
در چنین شرایطی، مسئله فروشندگان تنها افزایش قیمت اجناس نیست. آنها باید کالای فصل را از قبل تهیه کنند، هزینه خرید و نگهداری موجودی را بپردازند و امیدوار باشند مشتری پیش از پایان فصل سراغ محصولاتشان بیاید. آنها می‌گویند اگر این اتفاق نیفتد، لباس‌هایی که امروز با امید فروش بیشتر به ویترین آمده‌اند، ممکن است چند ماه بعد به موجودی فروش‌نرفته تبدیل شوند. بازار بزرگ؛ رفت‌وآمد هست، اما خرید سخت‌تر شده است
در بازار بزرگ تهران، خرید اغلب با مقایسه آغاز میشود. مشتری یک مدل را می‌بیند، قیمت را می‌پرسد و برای بررسی گزینه‌های دیگر به مغازه بعدی می‌رود. گاهی چند بار در یک راسته رفت‌وآمد می‌کند تا مطمئن شود کالایی مشابه را با قیمت مناسب‌تری پیدا نمی‌کند.
برای خریدارانی که باید هزینه پوشاک چند عضو خانواده را تأمین کنند، این مقایسه دیگر صرفاً یک عادت نیست؛ راهی برای مدیریت بودجه است. اختلاف قیمت چند قلم لباس می‌تواند تعیین کند که مشتری با چند کیسه خرید از بازار خارج شود یا تنها به تهیه یک کالای ضروری بسنده کند.
در سوی دیگر، فروشنده‌ای قرار دارد که باید هزینه تهیه موجودی جدید را بپردازد، اما نمی‌داند مشتری تا چه اندازه حاضر است برای خرید هزینه کند. اگر قیمت تمام‌شده کالا افزایش یافته باشد، پایین آوردن قیمت فروش نیز همیشه امکان‌پذیر نیست؛ به‌خصوص برای کسب‌وکارهایی که با سرمایه محدود فعالیت می‌کنند. …
دانلود از کافه بازار
