رمزگشایی از خشم معترضان در فرانسه و اسپانیا

این اعتراضات در ۲۱ سپتامبر، در دبیرستان سن‌اگزوپری در یکی از حومه‌های پاریس، در اعتراض به کمبود نیروی انسانی و منابع آغاز شد. دانش‌آموزان به معلمانی پیوستند که در آن مدرسه دست به اعتصاب زده بودند. این اتفاق موجی از اعتراضات سراسری را به راه انداخت که به‌تدریج خشونت‌آمیزتر شد. در شهر لانس، در شمال فرانسه، دست یک پسر ۱۵ساله در مقابل یک دبیرستان بر اثر انفجار متلاشی شد و در حادثه‌ای دیگر، یک مدیر مدرسه را با بنزین خیس کردند.

فرانسه تنها کشور اروپایی نیست که این روزها با ناآرامی‌های داخلی روبه‌روست. هزاران اسپانیایی در اعتراض به بحران مسکن به خیابان‌ها آمده‌اند.

این اعتراضات پس از آن شدت گرفت که زنی ۸۷ساله را که حالا جان باخته است به این دلیل از خانه‌اش در مادرید بیرون کردند که دیگر قادر به پرداخت اجاره‌بهای به‌سرعت فزایندۀ آن نبود. این اعتراضات پدرو سانچز، نخست‌وزیر اسپانیا، را بر آن داشته است تا خواستار برگزاری انتخابات زودهنگام شود.

این دو بحران ظاهراً غیرمرتبط با یکدیگر، هر دو از شکست‌های آشکار سیاست‌گذاری دولتی سرچشمه گرفته‌اند. بااین‌حال، معترضان در هر دو کشور می‌کوشند نارضایتی خود از دولت را با مطالبۀ مداخلۀ دولتی بیشتر برطرف کنند.

مصائب آموزش دولتی

نظام آموزشی فرانسه به‌شدت متمرکز است. دولت مرکزی بر استخدام و تعیین محل خدمت معلمان، حقوق کارکنان و برنامۀ درسی کنترل دارد، درحالی‌که مسئولیت نگهداری ساختمان‌های مدارس بر عهده دولت‌های محلی است. سازمان همکاری و توسعۀ اقتصادی (OECD) دریافته است که مدارس فرانسه در مقایسه با مدارس بسیاری از کشورهای توسعه‌یافتۀ دیگر، از اختیار و استقلال کمتری برخوردارند. …