[دکتر محمدعلی فیاض‌بخش] رقابت در خوشبختی

دوستی به شِکوه و استمداد می‌گفت: فرزندش از وضعیت نازل اقتصادی پدر گلایه دارد و همواره در مقایسه با همگنان می‌نالد و گاه از سر احساس حقارت سر به زیر می‌فکند و بر بخت بد خویش ناسزا می‌بارد و جور فلک را سزاوار خود نمی‌یابد و غَدر روزگار را سزای قدر خویش نمی‌داند؛ و این‌که پدر نمی‌داند در برابر این پرسش‌های گلایه‌آمیز چه سان در برابر فرزند برآید و سر بالا بگیرد و آبرو بر آب ننهد.

گفتمش: ای رفیق! دل تنگ مدار و گره از ابروان بگشای؛ که این، همه‌ی آنی نیست که تو را این‌گونه آشفته کرده و پریشان‌حال ساخته؛ باش تا صبح دولتش بدمد! فرزندت تازه در میانه‌ی تحصیلات مدرسه‌ای است. کجایش را دیده‌ای!؟ دلتنگی‌ها و آشفته‌خیالی‌ها را ذخیره کن، که هنوز کلّی راه باقی است. لختی خویشتن‌داری کن و چند کلامی دیگر بشنو؛ شایدت به کار آید:

آری، درست است که همه دست به دست هم داده‌اند تا فرزندان ما دیگر از آنِ ما نباشند و با ما نمانند و بر ارزش‌هامان نپایند. آ

ن‌ها در هجوم غولی به نام «زوال کودکی» از آغازین روزهای طفولیت، به جای آن که دست در دست پدر و مادر، راه‌رفتن را بیاموزند، نشسته یا خوابیده، با انواع دستگاه‌ها در تکنولوژی ارتباطات مأنوس و هم‌آغوش‌اند. آن قدر که به گوشی … …