بازار
در حالی که ابعاد این جنایت جامعه را شوکه کرده، پرسش جدی این است که معاونت امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری، به‌عنوان نهاد متولی سیاست‌گذاری و پیگیری مسائل زنان، برای پیشگیری از تکرار چنین فجایعی چه کرده و کدام نتیجه قابل سنجش را می‌تواند به جامعه ارائه دهد؟
قتل مریم یارمحمدی فقط خبر یک جنایت هولناک نیست؛ آزمونی برای سنجش عملکرد ساختارهایی است که سال‌هاست از حمایت از زنان، تحکیم خانواده و اصلاح فرهنگی سخن می‌گویند. وقتی زنی در محیطی که باید امن‌ترین فضای زندگی‌اش باشد، قربانی خشونتی مرگبار می‌شود، دیگر نمی‌توان مسئله را صرفاً به رفتار یک فرد یا اختلافی خانوادگی تقلیل داد. باید پرسید چه سازوکارهایی برای شناسایی خشونت، مداخله پیشگیرانه و حفاظت از زنان در معرض خطر وجود دارد و این سازوکارها تا چه اندازه مؤثرند. معاونت زنان؛ نهاد سیاست‌گذار یا تماشاگر بحران؟
معاونت امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری قرار نیست جای پلیس، دادستانی یا دادگاه را بگیرد و مسئولیت مستقیم کشف جرم و مجازات قاتل بر عهده این معاونت نیست. اما این توضیح، آن را از پاسخ‌گویی درباره وظایف سیاستی و نظارتی‌اش معاف نمی‌کند.
این معاونت در جایگاه یک نهاد ستادی و فرابخشی، باید در حوزه زنان و خانواده سیاست‌گذاری کند، میان دستگاه‌های مسئول هماهنگی به وجود آورد، اجرای برنامه‌ها را پیگیری کند و درباره نتایج اقدامات خود پاسخ‌گو باشد. ماده ۸۱ قانون برنامه هفتم پیشرفت نیز بر تقویت راهبری اجرایی سیاست‌ها و قوانین حوزه زنان و خانواده و نظارت بر عملکرد دستگاه‌ها تأکید دارد و برای معاونت، تکلیف گزارش‌دهی دوره‌ای به مجلس در نظر گرفته است. …
