راز برندهای گمشده در صنعت ایران؛ چرا هر کارآفرین به یک داستان نیاز دارد؟

عصر ایران - هزاران نفر در مجموعه او کار می‌کنند، محصولاتش سراسر کشور به فروش می‌رسد و هر سال طرح‌های تازه‌ای افتتاح می‌کند. با این حال اگر از مردم بپرسید این کارآفرین کیست و برای چه چیزی ایستاده است، پاسخ روشنی نمی‌شنوید. مردم شاید نام شرکت را بشناسند، اما بنیان‌گذار آن را نه و اگر هم بشناسند، تصویرشان به چند خبر و عکس رسمی محدود است.

این یکی از مسائل اصلی برند بسیاری از مدیران و کارآفرینان ایرانی است. آن‌ها کارنامه دارند اما داستان ندارند. این در حالی است که زندگی بیشتر آن‌ها پر از تصمیم، خطر، شکست و عبور از بحران بوده، اما این تجربه‌ها هرگز به‌درستی استخراج و روایت نشده‌اند. روابط عمومی رزومه می‌سازد، نه داستان

معرفی بسیاری از شرکت‌ها پر از اعداد و تاریخ‌های رسمی است. معمولاً می‌خوانیم که شرکت در فلان سال تأسیس شد و هزاران نفر در آن مشغول به کارند. این اطلاعات شاید مهم باشند اما هنوز یک داستان نساخته‌اند.

داستان از جایی آغاز می‌شود که بدانیم چرا این مجموعه شکل گرفت، بنیان‌گذار چه مسئله‌ای را دید و در دشوارترین لحظات چه تصمیمی گرفت. مخاطب با عبارت سردی مانند توسعه پایدار ارتباط عاطفی برقرار نمی‌کند، اما شب سختی را که مدیر برای جلوگیری از تعطیلی کارخانه یک تصمیم حیاتی گرفت، به‌خوبی به خاطر می‌سپارد. روابط عمومی سنتی معمولاً دستاوردها را ثبت می‌کند، در حالی که برندینگ روایی به دنبال کشف معنای پشت این دستاوردها است. کشف «داستان مادر» از دل زندگی واقعی

داستان برند را نمی‌توان در اتاق مشاوران ساخت و به زندگی مدیر تحمیل کرد. برای این کار باید پای صحبت‌های خود او نشست و از کودکی، نخستین تجربه‌ها، تأمین سرمایه اولیه و اشتباهاتش پرسید. حتی باید سراغ شرکای قدیمی، کارکنان، مدیران میانی و مشتریان رفت تا زوایای پنهانی که خود مدیر فراموش کرده است، روشن شود. …