وی نوشته است:
در دهه 60 و دوران جنگ هشت‌ساله، اقتصاد، دفاع و امنیت ملی از یکدیگر جدا نبودند و اتحاد مردم و دولت نیز فوق‌العاده بالا بود. از همه مهم‌تر، دزدی و فساد هم وجود نداشت و منابع ارزی کشور با اولویت دفاع و تأمین معیشت مردم تخصیص می‌یافت.مردم و مساجد «بسیج اقتصادی» شده بودند و یک شبکه مردمی بدون هزینه، در سراسر کشور تشکیل شده بود و مملکت با سالانه 5 تا 6 میلیارد دلار ارز اداره می‌شد.
ستاد بسیج اقتصادی زیر نظر نخست‌وزیر بود. دولت اجازه نداد در طول هشت سال جنگ، نان و ارزاق اصلی مردم گران شوند.حتی برای تخصیص ارز با مقادیر کم نیز کمیته تخصیص ارز، زیر نظر نخست‌وزیر، تشکیل می‌شد و این‌طور نبود که خودنویس طلایی را به دست یک نفر بدهند که برای کشورِ درحال محاصره و جنگ، 3.7 میلیارد دلار ارز به چای دبش بدهد.
در زمان جنگ، آقای مهندس موسوی مرتب و منظم، وضعیت اقتصادی، تخصیص ارز و مصارف آن را به امام، رئیس‌جمهور و رئیس مجلس گزارش می‌دادند. همان مراقبت‌ها و دلسوزی‌ها و پاکدستی‌های دولت ایشان بود که در زمان جنگ موفق شدند علاوه بر کاهش فشار اقتصادی برگرده مردم، طرح‌های بزرگ ملی و زیربنایی و صنعتی و کشاورزی ازقبیل زهکشی و آبیاری دشت خوزستان راه‌آهن بافق–بندرعباس،توسعه مس سرچشمه ،تأسیس مس باغین،توسعه فولاد مبارکه،نیروگاه شهید رجایی،پتروشیمی بندر امام، کارخانه لاستیک بارز،سد جیرفت، چوب و کاغذ مازندران،توسعه بندر شهید رجایی،توسعه فولاد خوزستان،مجتمع پتروشیمی اراک، توسعه پالایشگاه‌ها،توسعه شبکه گازرسانی و برق‌رسانی کشور و صدها طرح دیگر را اجرا کنند، که ذکر نام همه آنها در این مقال نمی گنجد.
شوربختانه، اکنون اولویت‌ها بعضاً رعایت نمی‌شود و گاهی تخصیص ارز براساس رانت‌جویی، ویژه‌خواری و نفوذ در سیستم بانکی صورت می‌گیرد درحالی که مردم با مشکل معیشت مواجه هستند. …
دانلود از کافه بازار
