رئیس دانشگاه، محمدحسین امید، در نشست خبری شهریور اعلام کرده بود که رتبه‌های زیر ۱۰۰ گروه ریاضی و تجربی، زیر ۵۰ انسانی و هنر، و زیر ۲۰ زبان‌های خارجی، در صورت ورود به این دانشگاه و حفظ معدل بالای ۱۷، ماهانه ۲۰ میلیون تومان دریافت خواهند کرد. این حمایت تا هشت نیمسال ادامه دارد و با همکاری بنیاد حامیان و برخی خیّرین فرهنگی طراحی شده است. خبرگزاری‌ها این خبر را با تیترهایی چون «خبر خوش برای رتبه‌های برتر» پوشش دادند و جزئیات آن را بارها بازنشر کردند.
این تنها یک تسهیلات مالی نبود. دانشگاه تهران همزمان رتبه‌بندی‌های جهانی خود را برجسته می‌کرد و از حضور در ۲۱ رشته تخصصی شانگهای و کسب رتبه ۴۹ جهان در منابع آب سخن می‌گفت. بعدها در زمان انتخاب رشته هم به نوعی همین خبر تکرار شد. اما دانشگاه صنعتی امیرکبیر نیز وارد میدان شد و برای رتبه‌های زیر ۲۰۰، بورسیه سالانه ۸۰ میلیون تومانی (۴۰ میلیون در هر نیمسال) مشروط به معدل بالای ۱۷ اعلام کرد. مدال‌آوران المپیاد نیز مبالغ مشابه یا بالاتر دریافت می‌کنند.
شریف اما بیشتر بر برند علمی خود تکیه زد؛ گزارش‌ها نشان می‌داد مهندسی کامپیوتر این دانشگاه انتخاب اول بسیاری از رتبه‌های برتر ریاضی است. فضای رسانه‌ای آکنده از پیام‌هایی درباره کیفیت رشته‌ها، تسهیلات رفاهی و جایگاه علمی بود؛ همگی با هدف جلب نظر کسانی که هنوز انتخاب رشته نهایی نکرده‌اند.
در ۱۴ مهر، رئیس دانشگاه تهران در سخنانی تازه، لایه‌ای عمیق‌تر از این رقابت و البته فراتر از رقابت را آشکار کرد. او تأکید کرد که جایگاه ملی و بین‌المللی دانشگاه بیش از هر چیز به کیفیت ورودی‌ها وابسته است و امروز در یک کلاس دانشجویانی حضور دارند که از نظر سطح علمی هم‌تراز نیستند. این ناهمگونی را یکی از مشکلات ساختاری دانست و بار دیگر از بورس نخبگان سخن گفت؛ ابزاری برای جذب دانشجویان باکیفیت تا دانشگاه بتواند مسیر صعودی خود را بازگرداند. او افزود که دانشگاه برای حل مشکلات کشور به دولت اعلام آمادگی کرده و دولت نیز به این دانشگاه اعتماد کامل دارد. انتقاد پنهانی از سهمیه‌ها …
دانلود از کافه بازار
