بازار
ششم اکتبر، کشتی «آلفا وطن» با پرچم توگو در منطقه انحصاری اقتصادی بلغارستان هدف حمله پهپادهای هوایی و دریایی قرار گرفت و غرق شد؛ هر ۱۰ خدمه آن مفقود شدند. سپس در شب ۱۲ به ۱۳ اکتبر، پهپادها دو کشتی باری دیگر را در فاصله تقریبی ۲۰ مایلی ساحل بلغارستان هدف قرار دادند. کشتی «اچ‌اس دیگنیتی» در نزدیکی کراپتس غرق شد و ۱۱ ملوان آن مفقود شدند.
این حوادث عمدتا به‌عنوان تراژدی‌های دریایی گزارش شده‌اند و واقعا نیز چنین‌اند. اما در عین حال، آنها از مشکلی ساختاری‌تر پرده برمی‌دارند. دریای سیاه تنها بخش از جناح شرقی ناتو است که در آن، ابزارهای متعارف بازدارندگی این ائتلاف به‌طور همزمان با محدودیت‌های حقوقی، جغرافیایی و معاهده‌ای روبه‌رو هستند. حملات نیز دقیقا در فضایی رخ می‌دهند که این محدودیت‌ها باز گذاشته‌اند. چرا کشتی‌ها در این مسیر تردد می‌کنند؟
جغرافیای حملات با جغرافیای تجارت اوکراین ارتباط مستقیم دارد. حملات روسیه به بنادر اوکراین در دریای سیاه، کی‌یف را وادار کرده بیش از گذشته به بنادر رود دانوب و مسیرهایی متکی شود که در امتداد سواحل بلغارستان و رومانی قرار دارند.
این کریدور در سال ۲۰۲۳ بر مبنای نوعی فرض نانوشته شکل گرفت. مقام‌های اوکراینی در آن زمان استدلال می‌کردند که روسیه به‌سختی جرئت خواهد کرد کشتی‌رانی تجاری را در آب‌های سه کشور عضو ناتو هدف قرار دهد. این فرض برای مدت نسبتا طولانی تا حد زیادی پابرجا ماند، اما اکنون به مستقیم‌ترین شکل ممکن در حال آزموده شدن است. …
